حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥١٨

١. برخى احاديث (همانند حديث شماره ١٠٩٨٧) بر اين تصريح كرده اند كه در بيمارى ، هيچ پاداشى وجود ندارد؛ امّا بيمارى ، مايه طهارت شخص از گناهان است. ٢. برخى احاديث (همانند احاديث شماره ١٠٩٨٥ ، ١٠٩٨٦ ، ١٠٩٨٨ و...) بيان مى كنند كه بيمارى ، گناهان انسان را مى ريزد ، با اين تفاوت كه اين دسته احاديث ، نسبت به مسئله اجر و پاداش ، سكوت كرده اند. ٣. برخى احاديث (همانند حديث شماره ١١٠٠٣) بيان مى كنند كه بيمارى ، مرتبه انسان را بالا مى برد. ٤. برخى احاديث (همانند احاديث شماره ١١٠٠٩) به وجود پاداشى بزرگ براى بيمارى تصريح مى كنند و برخى از اين خبر مى دهند كه «پاداش سه شب تبدار بودن ، با عبادتِ هفتاد سال ، برابر است» . [١] ٥ . در برخى احاديث (مانند احاديث ١١٠١٠ ـ ١١٠١٦) آمده كه در نامه عمل بيمار ، پاداشى معادل انجام دادن اعمالى كه به سبب بيمارى توفيق انجام دادن آنها را نيافته ، نوشته مى شود. ٦. و در حقيقت ، جمع بندى همه احاديث پيش گفته ، حديثى از اميرمؤمنان است كه در آن ، امير مؤمنان ، در پاسخ اين پرسش سلمان كه: «آيا اگر بيمار شديم ، بهره اى جز پاك شدن از گناهان نيز برايمان هست يا نه؟» ، مى فرمايد : به واسطه شكيبايى بر بيمارى ، ناليدن به درگاه خداوند عز و جل و دعا كردن در پيشگاه او ، برايتان پاداشى نيز هست و به همين كارهاست كه براى شما حسنه نوشته مى شود و مرتبت هايتان فراتر برده مى شود. امّا درد ، فقط موجب پاك شدن از گناه و يك كفّاره است. [٢]