١٠٩٩٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مؤمن ، چون بيمارى به وى برسد و خداوند ، او را عافيت دهد ، اين بيمارى ، كفّاره گناهان گذشته او و مايه اندرز براى آينده اوست .

١٠٩٩١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند ، گاه بنده خويش را به ناتن درستى گرفتار مى كند تا اين ناتن درستى ، كفّاره گناه وى شود .

١٠٩٩٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بنده چون بيمار شود ، خداوند به فرشتگان خويش چنين وحى مى كند : «اى فرشتگانم ! من، بنده ام را به بندى از بندهاى خويش گرفتار ساخته ام . اگر جانش را بستانم ، او را مى آمرزم و اگر او را عافيت بخشم ، در حالى [از بستر] بر مى خيزد كه هيچ گناهى ندارد» .

١٠٩٩٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ مرد و زن مسلمان و هيچ مرد و زن مؤمنى نيست كه بيمار شود ، مگر آن كه خداوند ، [برخى ]از گناهانش را از او فرو مى نهد .

١٠٩٩٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ بنده اى نيست كه بيمارى دامنگيرش شود و او را از آنچه تن درستان انجام مى دهند ، باز دارد ، مگر آن كه كفّاره گناهانش مى شود و هر چه پس از آن انجام دهد ، فزونى اى بر كفّه اعمالش است .

١٠٩٩٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : گاه به بنده خدا برخى از مصائب مى رسد تا در حالى بر زمينْ گام بر دارد كه هيچ گناهى براى وى نباشد .