ايجاد نمى كند . همچنين ، بخش اوّل از احاديث طبّى را ـ كه به وسيله آيات قرآن و دعا به درمان مى پردازند ـ نيز با توجّه به شرايط اجابت دعا و مجرّب بودن دعا در درمان بسيارى از بيمارى ها ، براى عموم مى توان مطرح كرد . [١] بنا بر اين ، تنها احاديثى كه مبناى عمل قرار گرفتن آنها ، بدون ارزيابىِ كامل ، صحيح نيست و پيش از ارزيابى دقيق ، نمى توان آنها را به عنوان ره نمودهاى پيشوايان دين به آنان نسبت داد ، احاديثى هستند كه درمان بيمارى ها را از طريق داروهاى ويژه اى توصيه كرده اند . براى ارزيابى دقيق اين گونه احاديث و بهره گيرىِ كامل از آنها ، بهترين راه ، آزمايش است . در واقع ، آزمايش و آزمايشگاه ، بهترين قرينه عقلى براى اثبات صحّت و سقم اين احاديث ، شمرده مى شود و خوش بختانه ، در عصر حاضر ، امكان بهره بردارى از اين روش ، بيش از هر وقت ديگر ، فراهم است . [٢]

[١] . اين بخش ، در كتاب نهج الدّعاء ، به تفصيل آمده است .[٢] گزارشى از يك نمونه آزمايشِ انجام گرفته در خصوص احاديث «اِثْمِد (سُرمه)» ، در دانش نامه احاديث پزشكى (ج ١ ص ٢١ـ٢٣) آمده است .