نتايجى خلاف ميل انسان داشته باشند تا همين ، انگيزه اى براى اقدام به اعمال نامشروع گردد . ممكن است تلاش هاى نامشروع داراى دستاوردهايى زودرس در عرصه اهداف اقتصادى باشند ؛ امّا بى ترديد ، به توسعه فراگير و پايدار منجر نمى شود . ٣ . جهان بينى الهى ، عامل اصلى در پرهيز از آفات توسعه به شمار مى رود . از آن جا كه پيوند با آفريننده هستى و ايمان به حيات جاودان ، انسان را از در افتادن به ورطه اعمال نامشروع ، باز مى دارد و مانع استفاده از وسايل ناصحيح او براى دستيابى به اهداف اقتصادى مى شود ، طبيعى است كه به عاملى براى پرهيز از بروز آفات توسعه تبديل گردد . بر پايه تفكّر توحيدى ، ايمان به «تقدير» با مفهوم درست و سازنده اش ، در كنار مديريت و كار ، سبب مى شود كه انسان با آرامش و آسودگى زندگى كند . هر گاه انسان ايمان داشته باشد كه خداوند ، روزى دهنده است ، ديگر اندوه روزى را نمى خورد ؛ زيرا با ايمان به اين كه خداوند ، روزى اش را تضمين كرده ، در طلبش تلاش مى كند ، همان گونه كه حرص نيز نمى ورزد و خود را در كام خطرها و رنج ها و سختى هاى بيش از حدّى كه رواست ، نمى اندازد ؛ بلكه به زندگى اى كريمانه قناعت مى كند و نيز هر چه را از حدّ نيازش فراتر باشد ، انفاق مى نمايد كه اين ، خود ، مايه شكوفايى اقتصاد در سطح جامعه و هم خدمتى به همه انسان هاست .