١٠٦٢٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : پس از شما ، گروهى مى آيند كه گواراها و رنگارنگ هاى دنيا را مى خورند و زيباترين و خوش رنگ ترينِ زنان را به همسرى مى گيرند و نرم ترين و رنگ به رنگ ترينِ جامه ها را مى پوشند و چالاك ترين و رنگارنگ ترين اسبان را سوار مى شوند . اندرون هايى دارند كه از كم ، سير نمى گردد و جان هايى كه به بسيار ، قانع نمى شود . به دنيا دل مى بندند و شب و روز به آن مشغول مى گردند و آن را و نه معبودشان را ، معبود مى گيرند و در پىِ كارى كه مى خواهند ، مى روند و دنباله خواهش خويش را مى گيرند . پس از محمّد بن عبد اللّه ، بر هر يك از پسينيان و آيندگانِ شما كه آن روزگار را در مى يابد ، عهدى لازم است كه بر ايشان سلام نكند و بيمارانشان را عيادت ننمايد و در پىِ جنازه هاشان نرود و به بزرگ سالانشان احترام نگذارد ؛ و هر كه چنين كند ، به ويران سازى اسلام ، كمك كرده است .

١٠٦٢٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس همه نيازهاى خود را از دنيا برآورَد ، روز آخرت به خواسته اش نمى رسد ؛ و هر كه به زيورِ نازپروردگان چشم بدوزد ، در ملكوت آسمان ، خوار است .

١٠٦٣٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به عبد اللّه بن مسعود ـ: اى پسر مسعود! پس از من ، گروه هايى مى آيند كه غذاهاى نِكو و رنگارنگ مى خورند و بر چارپايان ، سوار مى شوند و خود را چنان زينت مى كنند كه زنى براى همسرش زينت مى كند و همچون زنان ، زيورآرايى مى نمايند و همانند شاهان ستمگر ، جامه مى پوشند . آنان ، منافقانِ اين امّت در آخر زمان هستند كه شراب مى نوشند و با قاب ، قمار مى كنند و شهوت مى رانند و نمازهاى جماعت را وا مى نهند و خواب ابتداى شب را وا مى گذارند و در صبحگاهان ، بسيار مى خوابند . خداى متعال مى فرمايد: «آن گاه ، كسانى جانشين اينان شدند كه نماز را وا نهادند و پيرو شهوت ها شدند . آنان به زودى در غَى (وادى اى در جهنّم) فرو خواهند افتاد» . اى پسر مسعود! آنان ، همانند خرزهره اند كه گُلى زيبا دارد ؛ امّا مزه اش سخت تلخ است . گفتارشان حكيمانه جلوه مى كند ؛ امّا كردارشان بيمارىِ درمان ناپذير است . «آيا در قرآن نمى انديشند يا بر قلب هاشان قفل هاست؟» . اى پسر مسعود! آن كه در دنيا با نازپروردگى زندگى مى كند ، چه سودى مى برد ، آن گاه كه در آتش ، جاودانه مى گردد؟! «آنان ، به جلوه بيرونىِ زندگى دنيا آگاه اند ؛ امّا از آخرت بى خبرند» . خانه ها مى سازند و كاخ ها بر پا مى كنند و مسجدها را به زيور مى آرايند . مقصد همه تلاش هاشان تنها دنياست و به آن روى آورده اند و دل بسته اند . خداى آنان ، شكم هاشان است . خداى متعال فرموده است: «با اين پندار كه همواره زنده ايد ، دژها و كاخ ها بر مى افرازيد؟ و به گاه انتقامگيرى ، همچون سركشان رفتار مى كنيد؟پس پروا از خدا را پيش گيريد و از من فرمان بريد» . و نيز خداى متعال فرموده است : «آيا آن كه هوسش را به خدايى برگزيد و خدا از روى علم ، گم راهش ساخت و بر گوشش و دلش مُهر نهاد ، ديده اى . . .؟ آيا پند نمى گيريد؟» . چنين كسى جز منافق نيست كه هوس خويش را دين خود ساخته و شكمش را خداى خويش . از هر چه دلش بخواهد ، خواه حلال و خواه حرام ، نمى پرهيزد . خداى متعال فرموده است: «اينان ، به همين زندگى پست خشنودند ؛ امّا اين زندگى در برابر زندگى آخرت ، تنها كالايى ناچيز است» . اى پسر مسعود! محراب هاى اينان ، زنانشان اند و شرافت ايشان ، در درهم و دينار است . همه توانشان را در راه شكم خود به كار مى گيرند . اينان ، در ميان بَدان ، بدترين اند ؛ هم خاستگاه فتنه اند و هم بازگشتگاه آن . اى پسر مسعود! سخن خداى متعال چنين است: «مگر نمى دانى اگر سال ها آنان را برخوردار كنيم ، آن گاه عذاب موعود به آنها رسد ، آنچه از آن برخوردار مى شدند ، به كارشان نمى آيد؟» . اى پسر مسعود! كالبدهاى ايشان ، هيچ سيرى نمى پذيرد و دل هاشان نرم و رام نمى گردد . اى پسر مسعود! اسلام ، غريبانه آغاز شد و به همان سان ، غريبانه باز خواهد گشت . پس خوشا به سرانجامِ غريبان! از فرزندان شما ، هر كه آن روزگار را در يابد [ ، خطاب من به او اين است] : بديشان سلام ندهيد ، جنازه هاشان را تشييع نكنيد ، از بيمارانشان عيادت ننماييد ، كه آنان گرچه خود را با شما هم سنّت و هم آوا جلوه مى دهند ، رفتارشان همانند شما نيست . پس آنان مسلمان گونه نمى ميرند و نه آنها از من اند و نه من از آنهايم . اى پسر مسعود! نعمت دنيا و خوردن و شيرينى و سرد و گرم و نرم و گواراى آن را رها كن و خود را از آن ، باز دار ؛ زيرا درباره همه آنها از تو سؤال خواهد شد . خداى متعال فرموده است: «سپس ، هر آينه در آن روز ، درباره نعمت ها از شما سؤال خواهد شد» .