١٠٣٢٠.الدعوات : پيامبر خدا فرمود : «هر گاه خداوند ، بنده اى را دوست بدارد ، مبتلايش مى سازد و هر گاه او را بسيار دوست بدارد ، وى را در هم گيرد» . پرسيدند : در هم گرفتن وى چگونه است؟ فرمود : «بدين گونه است كه برايش هيچ دارايى و فرزندى نمى گذارد» .

١٠٣٢١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند عز و جل فرموده است: «به سرفرازى و شكوهم سوگند ، بنده اى را كه بخواهم بر وى رحمت آورم ، از دنيا بيرون نمى آورم ، مگر آن كه هر گناهى را كه مرتكب شده ، از وى مى زُدايم ، و آن ، چنين است كه يا تنش را بيمار مى كنم و يا روزى اش را تنگ مى سازم و يا در دنيا به هراس دچارش مى كنم . اگر باز هم گناهى بر او باقى ماند ، هنگام مرگ بر وى سخت مى گيرم . به سرفرازى و شكوهم سوگند ، بنده اى را كه بخواهم به عذاب دچار سازم ، از دنيا بيرون نمى آورم ، مگر آن كه هر كار نيكى را كه مرتكب شده ، از وى مى گيرم ، و آن ، چنين است كه يا روزى اش را گشايش مى بخشم و يا تنش را سلامت مى دارم و يا در دنيا برايش امنيت فراهم مى آورم ، و اگر باز هم باقى ماند ، به سبب آن ، مرگ را بر وى آسان مى سازم» .

١٠٣٢٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه كسى را ديديد كه خدا ، فقر و بيمارى را بر وى وارد فرموده ، [بدانيد كه ]هر آينه خداى متعال مى خواهد با وى صفا ورزد .

١٠٣٢٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : همانا هر گاه مؤمن به گناهان دست يازد و بدانها گرفتار گردد ، به فقر مبتلا خواهد شد .

١٠٣٢٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند مى فرمايد : «... بسا كه دوست مؤمنم از من توانگرى مى خواهد ؛ امّا من به وى فقر مى دهم ، كه اگر توانگرى اش دهم ، براى او شرّ است ؛ و بسا كه دوست مؤمنم از من فقر مى خواهد ؛ امّا من به وى توانگرى مى دهم ، كه اگر به او فقر دهم ، براى او شرّ است!» .

١٠٣٢٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند ـ تبارك و تعالى ـ فرموده است: « ... همانا از بندگان مؤمن من ، كسى است كه ايمانش جز با فقر سامان نمى يابد ؛ و اگر توانگرش سازم ، همين او را به فساد مى كشانَد» .