٦٥.مسند ابن حنبل ـ به نقل از اَ نَس ـ :پيامبر خدا ، هيچ گاه براى ما خطبه نخواند ، مگر آن كه [در آن] فرمود : «ايمان ندارد آن كه امانتدار نباشد ، و دين ندارد آن كه به پيمانش وفادار نباشد» .

٦٦.امام على عليه السلام : با پيامبر خدا نشسته بوديم كه مردى از اهالى عاليه[١] وارد شد و گفت : اى پيامبر خدا! مرا از سخت ترين و آسان ترين چيز در اين دين ، خبر دهيد . فرمود : «آسان ترينش گواهى دادن به اين است كه معبودى جز خدا نيست ، و محمّد ، بنده و فرستاده اوست . و سخت ترينش ـ اى عاليه نشين ـ امانتدارى است . آن را كه امانتدارى نيست ، دين نيست» .

٦٧.امام على عليه السلام : آن را كه امانتدارى نيست ، ايمان نيست .

٦٨.امام على عليه السلام : مسلمان ، هر گاه امانتى به او سپرده شود ، خيانت نمى كند ، و هرگاه وعده دهد ، خُلف وعده نمى كند ، و هرگاه سخن بگويد ، دروغ نمى گويد .

٦٩.امام على عليه السلام : هر گاه به تو امانتى سپرده شد ، آن را برگردان ، و هرگاه به كسى امانت سپردى [و امينش شمردى] ، او را [به خيانت] متّهم مكن ؛ زيرا ايمان ندارد كسى كه امانتدار نيست .

٧٠.امام على عليه السلام : امانتدارى ، ايمان است .

[١] ظاهرا مقصود ، منطقه بالاى مدينه است ؛ يعنى جايى كه وادى لطمان از آن جا مى آيد . امروزه به اين منطقه «عوالى» مى گويند (فرهنگ علوم جغرافيايى ـ تاريخى در حديث و سيره ، محمّد محمّدحسن شراب ، ترجمه : حميدرضا شيخى) .