دارد كه اگر اينان به چشم خود باز شدن دربهاى آسمان را ببينند و خود نيز به آنجا صعود كنند، باز قبول نكرده و به توجيه‌گرى مى‌پردازند و مى‌گويند چشمهاى ما را سحر كردى.
اين روش اكثر مخالفان در برابر دعوت پيامبران بوده است، قرآن مى‌فرمايد كه اگر ما كتابى از آسمان نازل مى‌كرديم كه اينان با دست خود آن را لمس مى‌كردند باز كافران مى‌گفتند اين سحر آشكارى است؛ «١» و يا با اين كه در مبارزه موسى عليه السلام و فرعون به چشم خود شكست ساحران را ديدند و شاهد بودند كه خود اين ساحران كه متخصصان در فن سحر بودند، ايمان آوردند ولى با اين حال گفتند كه موسى بزرگ ساحران است كه سحر را به آنان نيز تعليم داده است. «٢» . اشتباه انسان در مورد مصداق خير . «وَ يَدْعُ الْانْسانُ بِالشَّرِّ دُعاءَهُ بِالْخَيْرِ وَ كانَ الْانْسانُ عَجُولًا» «٣» و انسان (بر اثر شتابزدگى) شرّ را مى‌طلبد، همان‌گونه كه جوياى خير است و انسان همواره شتابزده است.
شتابزدگى انسان‌ آيه مزبور، يكى از ويژگيهاى انسان يعنى شتابزدگى و عجول بودن را مورد توجه قرار داده است. انسان شتابزده، توفيق توجه كامل، انديشه كافى و مطالعه دقيق در امور و عواقب كارها را نمى‌يابد. از اين رو، در تشخيص حق از باطل و خير از شرّ، دچار اشتباه مى‌شود و بگونه‌اى در طلب يك امر شرّ يا باطل برمى‌آيد كه گويى خيرى را مى‌طلبد و يا در جستجوى حقى است.