پيامبر از خود مؤمنان نسبت به آنها سزاوارتر است.
ولايت و حق تصرف در جهان هستى تنها از آنِ خداست و جز خدا هيچ موجودى حقّ تصرف در خود و ديگرى را ندارد، مگر به اذن خدا؛ چه اينكه او مالك آسمانها و زمين و هر چه در آنهاست، مى‌باشد و اوست كه به خاطر مالكيت و ربوبيت، حق تصرف دارد و ديگران همه مملوكند و بى‌اختيار.
«فَاللَّهُ هُوَ الْوَلِىُّ» «١» پس خدا، فقط اوست اختياردار.
بنابراين، ولايت خداوند ذاتى است و ولايت هر وليّى غير از خدا منوط به خواست و اراده خداست. خداوند به انسانها قدرت و اراده داده و آنها را در وجود و ملك خود ولايت نسبى بخشيده است و به آنها حق تصرف داده، همچنان كه براى پيامبرش حق تصرف در جهان هستى قرار داده است. در اين آيه ولايت پيامبر بر مؤمنان، مقدم بر ولايت خود آنان معرفى شده است. همان گونه كه خداوند بر تمام جهان ولايت و اختيار دارد و ولايت او اصل است و همه ولايتها از اوست، پيامبر (ص) نيز كه ولايتش جلوه ولايت الهى است، نسبت به مؤمنان حق تصرف دارد و حق تصرف او مقدم بر حق تصرف خود ايشان‌ست. خداوند مؤمنان را به اين مطلب آگاهى مى‌دهد تا آنها به اقتضاى ايمانشان ولايت رسول خدا (ص) را بپذيرند و خواست او را مقدم دارند.
ولايت مطلقه‌ در آيه شريفه اولويت پيامبر (ص) نسبت به مؤمنان بطور مطلق ذكر شده است و به هيچ حدى مقيّد نگرديده است. پيامبر (ص) در تمام امور دين و دنيا اختيار دار است و هيچ كس حق ندارد در موردى خواست و اراده خود را بر خواست و اراده آن حضرت مقدم بدارد. «٢»