.
پاداش عبادتهاى شبانه‌ . «تَتَجافى جُنُوبُهُمْ عَنِ‌الْمَضاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَ طَمَعاً وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِىَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ اعْيُنٍ جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ» «١» پهلوهايشان را از رختخوابها دور مى‌كنند، پروردگارشان را با بيم و اميد مى‌خوانند و از آنچه روزى‌شان كرديم انفاق مى‌كنند. هيچ كس نمى‌داند به سزاى آن عملها كه مى‌كرده‌اند، چه نور چشمها براى ايشان پنهان كرده‌اند.
در پى توصيف مؤمنان واقعى در آيه پيش به «سجده و اظهار تذلّل و تضرع در برابر خدا» و «حمد و سپاس الهى»، در اين آيه به دو ويژگى ديگر آنها مى‌پردازد كه عبارت است از: شب زنده‌دارى، انفاق و دستگيرى از درماندگان؛ ويژگى نخست، ارتباط بى‌پيرايه مؤمنان را با خدا، آن هم در دل شب و دور از چشم مردمان بيان مى‌كند و ويژگى دوم ارتباط نوعدوستانه آنان با بندگان خدا بويژه مستمندان و تهيدستان را گوشزدمى‌كند.
اهميت نماز شب‌ نماز شب، اهميت و آثار خاصى دارد و در آيات و روايات مورد تأكيد فراوان قرار گرفته است. خداوند پيامبرش را به اداى نماز شب مأمور مى‌كند تا با عبادت شبانه مهياى پذيرش قرآن گردد. «قُم الَّليْلَ الّا قَليلًا ... انَّا سَنُلْقى‌ عَلَيْكَ قَوْلًا ثَقيلًا» «٢» سپس در توجيه اينكه چرا بايد نماز شب بخواند و چگونه نماز شب سبب مى‌شود كه آمادگى پذيرش قرآن را پيدا كند، مى‌فرمايد:
«انَّ ناشِئَةَ اللَّيْلِ هِىَ اشَدُّ وَطْئاً وَ اقْوَمُ قيلًا» «٣»