.
اسوه‌هاى اخلاص‌ . «انَّ الْابْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَاْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُاللَّهِ يُفَجِّرُونَها تَفْجيراً يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَ يَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطيراً وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكيناً وَ يَتيماً وَ اسيراً انَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لانُريدُ مِنْكُمْ جَزآءً وَ لاشُكُوراً انَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَريراً ...» «١» نيكوكاران (در بهشت) از جامهايى مى‌نوشند كه آميخته به كافور است. چشمه‌اى كه بندگان خدا از آن مى‌نوشند و (هر جا كه خواهند) آن را جارى كنند. به نذر وفا مى‌كنند و از روزى كه شرّ و سختى آن فراگير است مى‌ترسند؛ و هم با وجود اشتياق به غذا آن را به فقير و اسير و يتيم مى‌دهند و (گويند) ما فقط براى رضاى خدا به شما طعام مى‌دهيم و از شما هيچ پاداش و سپاسى هم نمى‌طلبيم، ما از پروردگارمان خائفيم در آن روزى كه عبوس و سخت است! شأن نزول‌ ابن عباس مى‌گويد: حسن و حسين عليهما السلام بيمار شدند و رسول خدا (ص) با جمعى از اصحاب به عيادت آنان رفتند. مردم به حضرت على (ع) پيشنهاد كردند كه براى بهبودى فرزندانش نذر كند. امام على و فاطمه زهرا عليهما السلام و فضه كنيز آن حضرت نذر كردند كه اگر كودكان بهبودى يافتند، سه روز روزه بگيرند، فرزندانشان بهبود يافته و اثرى از مريضى در آنان نماند. آنان براى وفاى به نذر، سه روز، روزه گرفتند و براى غذاى افطار مقدارى جو قرض گرفته و نان تهيه كردند. موقع افطار روز اوّل، مسكين و روز دوم، يتيم و روز سوم، اسيرى درب منزل آنان را كوبيد و تقاضاى غذا كرد، آن خانواده، ايثار نموده و هر سه شب غذاى خود را به آنان دادند و خود تنها با آب افطار كردند. روز چهارم حضرت على (ع)، حسن و حسين عليهماالسلام را نزد پيامبر (ص)