نقص، ظلمى از ناحيه خداوند به آنها نيست؟ در اين آيه شريفه به اين سؤال جواب مى‌دهد كه خداوند عادل و نسبت به بندگانش رؤوف و رحيم است. اين خودِ بندگان هستند كه به خويشتن ظلم مى‌كنند. خداوند، نظام خلقت را براساس سنّتها و قوانين محكمى بنا نهاده است؛ از جمله اينكه اگر كسى ظلم كند و از مسير بندگى، خارج گردد، به عقوبت ظلم و گناه خويش گرفتار خواهد شد و قلب او تاريك شده مى‌ميرد و گوش و چشم قلبش، كر و كور مى‌شود. خداوند بندگان را به‌وسيله عقل، پيامبران و اوليايش، از گناه و ظلم برحذر داشته است. حال، اگر بنده‌اى راه طغيان و ستم پيش گرفت و مرتكب گناه و ظلم شد و به نتيجه و عاقبت آن- يعنى كرى و كورى و دلمردگى- گرفتار آمد، بايد خود را مقصر بداند. او به عاقبت ظلم خويش گرفتار آمده و نتيجه كِشته خود را درو مى‌كند و خدا يا ديگران را ظالم شمردن، خود ظلم و گناهى ديگر است.
. سود و زيان هدايت و گمراهى هر كس از آن اوست‌ . «قُلْ يا ايُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَكُمُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ فَمَنِ اهْتَدى‌ فَانَّما يَهْتَدى‌ لِنَفْسِهِ وَ مَنْ ضَلَّ فَانَّما يَضِلُّ عَلَيْها وَ ما انَا عَلَيْكُمْ بِوَكيلٍ» «١» بگو: اى مردم! از ناحيه پروردگارتان، دين حق براى شما آمده هر كس هدايت پذيرد به نفع خود هدايت پذيرفته و هر كس گمراه شود به زيان خود گمراه شده و من وكيل شما نيستم.
در آيه ٩٩ همين سوره تصريح فرمود كه انسانها در ايمان آوردن، آزاد هستند و خداوند نخواسته كه آنها به اجبار، مسلمان شوند. در اين آيه ضمن تأكيد بر اصل آزادى در ايمان آوردن مى‌فرمايد خيال نكنيد كه اگر ايمان آوريد سودى به خدا رسانده‌ايد و يا اگر گمراه شويد ضررى به سلطنت او وارد نموده‌ايد. ايمان و كفر شما هيچ‌گونه نفع و ضررى براى خداى تبارك و تعالى ندارد. اينكه خداوند، شما را به ايمان خوانده و از كفر