يكصد آيه يكصد درس - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٣٤
هر كه شخصى را در معصيتى اطاعت كند، او را پرستيده است.
. مسؤوليت پذيرى . «قالَ رَبِاغْفِرْلى وَهَبْلى مُلْكاً لايَنْبَغى لِاحَدٍ مِنْبَعْدى انَّكَ انْتَالْوَهَّابُ» «١» گفت: پروردگارا! مرا ببخش؛ و حكومتى به من عطا كن كه بعد از من سزاوار هيچ كس نباشد، كه تو بسيار بخشندهاى.
اين آيه خاطرنشان مىسازد كه حضرت سليمان (ع) پس از درخواست بخشايش الهى، تقاضاى مُلك و سلطنتى مىكند كه پس از وى نيز سزاوار كسى نباشد.
خداوند نيز حكومتى بىنظير به وى عطا كرد و باد را مسخر او ساخت و شياطين را در اختيار او گذاشت تا در بنّايى و غواصى از آنها استفاده كند و اخلالگران از آنان را دربند كند. آنحضرت داراى چنان مُلكى شد كههنوز هم زبانزد همه و ضربالمثلاست.
نكته حائز اهميت، مسؤوليتپذيرى آن پيامبر خداست، زيرا او مىدانست كه نعمت، مسؤوليتآور است و هر چه بزرگتر باشد، مسؤوليتش نيز بيشتر است و به همين جهت، تقاضاى حكومت و مسؤوليتى كرد كه همه انبياىالهى در صورت آمادهبودن شرايط مناسب آن را قبول مىكردند.
هدف از مسؤوليتپذيرى تقاضاى قدرت و سلطنت از جانب پيامبران و اولياى الهى به خاطر حكومتكردن و رياست دنيايى نيست، بلكه تنها به خاطر اداى دين و انجام وظيفه الهى و خدمتكردن به بندگان خداست. از نمونههاى ديگر اين مسؤوليّت پذيرى پيشنهاد حضرت يوسف (ع) براى قبول خزانهدارى سرزمين مصر بود؛ مسؤوليتى كه خود پيشنهاد آن را داد و فرمود: