برد، در حالى كه از گرسنگى مى‌لرزيدند. اين حالت بر پيامبر (ص) گران آمد و آن حضرت (ص) به همراه آنان به منزل فاطمه (س) وارد شدند، در حالى كه حضرت فاطمه (س) در نهايت گرسنگى به نماز ايستاده و چشمهايش نيز به گودى نشسته بود.
پيامبر (ص) ناراحت شد. در اين هنگام جبرئيل نازل گشت و به پيامبر (ص) به دليل داشتن چنين اهل بيتى تهنيت گفت و سوره «هل اتى‌» را بر آن حضرت (ص) خواند. «١» اخلاص، معيار ارزش عمل‌ اين واقعه كه در خانه حضرت على و فاطمه عليهماالسلام اتفاق افتاد آيه پنجم تا بيست و دوم اين سوره را به خود اختصاص داده و گر چه در اين سوره اجر بسيار بزرگى را براى اين خانواده وعده داده و حدود پانزده نعمت بهشتى پرارزش را براى آنها برشمرده است، امّا آنچه عظمت آن را چندين برابر كرده، همانا اخلاص در عمل است كه خداى متعال در ضمن همين آيات از زبان خودشان به آن تصريح كرده است:
«ما فقط براى رضاى خدا به شما غذا مى‌دهيم و از شما هيچ پاداش و سپاسى نمى‌خواهيم».
اخلاص در عمل از چنان اهميتى برخوردار است كه از يكسو اعمال انسان بدون آن هيچ ارزشى ندارد و از سوى ديگر اگر كمترين عمل انسان خالص شود، چنان باارزش مى‌شود كه تنها خدا و رضايش مى‌تواند پاداش آن قرار گيرد.
خداوند متعال بندگانش را به عبادت مخلصانه دعوت كرده و مى‌فرمايد:
«وَ ما امِرُوا الّا لِيَعْبُدُواللَّهَ مُخْلِصينَ لَهُ الدّينَ حُنَفاءَ» «٢» آنان جز اين فرمان داده نشده‌اند كه خدا را بپرستند، در حالى كه در دين او اخلاص مى‌ورزند.
در حديث قدسى چنين آمده است: