آيه نقل سخن همين شخص است كه گفت:
«اللَّهُمَّ انْ كانَ هذا هُوَ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِكَ فَامْطِرْ عَلَيْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ اوِائْتِنا بِعَذابٍ اليمٍ» خدايا، اگر اين (جانشينى حضرت على (ع)) از جانب تو آمده و حق است از آسمان بارانى از سنگ بر ما ببار يا عذاب دردآورى بر ما بفرست.
ولى برخى آن را آيه‌اى مستقل دانسته‌اند كه نشان دهنده عناد و لجاج در مقابل اصل نبوت بوده و لجاجت يكى از منكران نبوت را تصوير كرده است. «١» . بصيرت انسان به خويشتن‌ . «بَلِ الْانْسانُ عَلى نَفْسِهِ بَصيرَةٌ وَ لَوْ الْقى مَعاذيرَهُ» «٢» بلكه انسان، خود بر (نيك و بد) خويش آگاه است، هر چند (براى خود) عذرهايى بتراشد.
قرآن در آيات فراوانى به بيان حالات، روحيات و رفتار انسانها پرداخته است. از جمله مى‌فرمايد:
«انسان بسيار ستمگر و قدرناشناس است. «٣»» «هر گاه به انسان نعمتى دهيم، روى بگرداند و به تكبّر، گردن افرازد. «٤»» در اين آيه نيز علم انفسى انسان مورد تأكيد واقع شده است. اين آيه و آيات مشابه ديگر ناظر به همه انسانهاست، چه انسانهاى خوب و چه انسانهاى بد. همه انسانها بر