از مجموع اين آيات مى‌فهميم كه:
١- پيامبر اسلام (ص) همانند ديگر پيامبران الهى، اجر و پاداشى براى خود، از امّت خويش طلب نكرده و آنچه از آنان خواسته است صددرصد به سود آنهاست.
٢- پاداش رسالت، چيزى است كه راه امّت را به سوى خدا هموار مى‌سازد.
٣- طلب اين پاداش نيز به امر خدا و در واقع خواست الهى است نه خواست شخصى پيامبر (ص) و اين نكته از واژه «قُلْ» كه در ابتداى آيات چهارگانه تكرارشده فهميده مى‌شود.
در كتابهاى روايى شيعه و سنّى، روايات متعدّدى تصريح كرده كه مقصود از «قربى» در اين آيه، اهل بيت پيامبر (ص) است كه به يك روايت از اهل سنّت بسنده مى‌كنيم:
وقتى كه آيه مودّت نازل شد مردم پرسيدند:
يا رَسُولَ اللَّهِ، مَنْ هُمْ قَرابَتُكَ الَّذينَ اوْجَبَتْ عَلَيْنا مَوَدَّتَهُمْ؟ قالَ (ص): عَلِىٌّ وَ فاطِمَةُ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ» «١» اى رسول خدا، افرادى كه خداوند مودّت آنان را در اين آيه براى ما واجب كرده است چه كسانى هستند؟ فرمود:
على، فاطمه، حسن و حسين (ع).
. تحميق مردم شيوه سلطه‌گرى‌ . «فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهُ فَاطاعُوهُ انَّهُمْ كانُوا قَوْماً فاسِقينَ» «٢» فرعون قوم خود را تحقير كرد تا از او اطاعت كردند براستى كه آنها مردمى تبهكار بودند.
سياست حكومتهاى فاسد بر اصل «استعمار فرهنگى و فكرى» استوار است.
حاكمان جبّار همواره مى‌كوشند جامعه را از نظر تفكّر و بيدارى در سطح پايين و دور از واقعيّتها نگه دارند و برخى از ارزشهاى دروغين را جانشين ارزشهاى واقعى سازند و