تعبير «انَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ كُلَّ خَوَّانٍ كَفُورٍ» در پايان آيه شريفه، خود علت اين يارى خداوند است؛ زيرا «خوّان» به‌معناى بسيار خيانت‌كننده و «كفور» به‌معناى بسيار كفران كننده نعمت است و چه نعمتى بالاتر از دين مبين اسلام و چه كفران و خيانتى بالاتر از پشت كردن به اين دين بزرگ الهى است.
. دفاع‌ . «اذِنَ لِلَّذينَ يُقاتِلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَ انَّ اللَّهَ عَلى‌ نَصْرِهِمْ لَقَديرٌ الَّذينَ اخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ الَّا انْ يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ وَ يكصد آيه يكصد درس ١١٠ تسلاى خاطر پيامبر صلى الله عليه و آله ص : ١٠٩ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوامِعُ وَ بِيَعٌ وَ صَلَواتٌ وَ مَساجِدُ يُذْكَرُ فيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثيراً وَ لَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ انَّ اللَّهَ لَقَوِىٌ عَزيزٌ» «١» به كسانى‌كه جنگ بر آنان تحميل مى‌شود، اجازه جهاد داده شد، زيرا مورد ستم قرار گرفته‌اند و خدا بر يارى آنها تواناست. همانهايى كه بناحق از ديارشان رانده شدند (و جرمى نداشتند) جز اينكه مى‌گفتند: پروردگار ما اللَّه است و اگر خداوند بعضى را به‌وسيله بعضى ديگر دفع نمى‌كرد، ديرها و صومعه‌ها و معابد يهود و نصارا و مساجدى كه نام خدا در آنها بسيار برده مى‌شود، ويران مى‌گرديد و خداوند، كسانى كه او را يارى كنند (و از آيينش دفاع نمايند) يارى مى‌كند، خداوند قوى و شكست‌ناپذير است.
هنگامى كه مسلمانان در مكه بودند، پيوسته مورد آزار و ضرب و شتم مشركان قرار گرفته، با تنى مجروح و دلى شكسته خدمت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌آمدند و از اين وضع، شكايت مى‌كردند.
رسول خدا صلى الله عليه و آله نيز آنان را به صبر دعوت مى‌كرد و مى‌فرمود: من به جنگ مأمور نشده‌ام؛ تا اينكه از مكه به مدينه هجرت نمود و اين آيه نازل گرديد كه اوّلين آيه در مورد جهاد بود. «٢»