اينكه گناهكار در وسعت نعمت واقع مى‌شود و از بلاها و مصيبتها در امان مى‌ماند، همان استدراج است؛ يعنى بردن او به سوى هلاكت از راهى كه نفهمد، همچنان كه امام على عليه السلام فرمود:
«اى فرزند آدم، هرگاه ببينى كه پروردگارت با يكصد آيه يكصد درس ٤٠ وسيله چيست؟
ص : ٣٩ اين كه گناه مى‌كنى، پى‌درپى به تو نعمت مى‌دهد، بترس و برحذر باش.» «١» (از اينكه به سنت استدراج گرفتار شده‌باشى و ناگاه تو را بگيرد و هلاك گرداند.)
. كنش و واكنش‌ . «وَ لْيَخْشَ الَّذينَ لَوْ تَرَكُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَيْهِمْ فَلْيَتَّقُوا اللَّهَ وَ لْيَقُولُوا قَوْلًا سَديداً» «٢» بايد بترسند كسانى كه اگر پس از خويش فرزندانى ناتوان برجاى مى‌گذارند، از سرنوشت آنان بيمناكند. بايد كه از خدا بترسند و سخن عادلانه و به ثواب گويند.
نتيجه ستم به يتيمان‌ يكى از احتمالاتى كه در تفسير آيه مورد بحث، داده شده عبارت است از اينكه: قرآن به كسانى كه چون بميرند، يتيمانى ضعيف از آنان بر جاى مى‌ماند، هشدار مى‌دهد كه اگر شما مى‌ترسيد كه فرزندان يتيمتان مورد ظلم و ستم ديگران واقع شوند و دوست داريد كه با فرزندانتان چنين نشود، پس تقوا پيشه كنيد و خودتان به يتيمانى كه زيردستتان هستند، ظلم نكنيد، تا بعد از مرگ شما به يتيمانتان ستم نشود. علاوه بر آن، خود شما نيز به فرزندانتان ستم نكنيد و با وصيت بيش از ثلث، از ميزان ارثى كه بايد به آنان برسد،