نداشتن آگاهى صحيح از اين عقيده، آن را باطل دانسته‌اند، از اين رو در يك نگاه كوتاه به بررسى مسأله بداء مى‌پردازيم.
وقتى كسى عزم بر انجام كارى كند و بعد بر او معلوم گردد كه انجام آن فعل مطابق مصلحت نيست و پشيمان شود، اصطلاحاً گفته مى‌شود براى او «بداء» حاصل شده است.
بداء در مورد خداى تعالى به‌معنى فوق صحيح نيست بلكه به‌معناى آشكار كردن و نماياندن است. بدين صورت كه خداوند تقديرى مشروط، معين فرموده و در لوح محو و اثبات، ثبت شده است. بعد با توجه به حاصل نشدن آن شرط، آن تقدير محو و حكم و تقدير ديگرى ثبت مى‌شود؛ ولى علم و قضاى خدا ترديد بردار نيست و در لوح محفوظ ثبت است و اگر كسى بر لوح محو و اثبات به اذن خدا اطلاع پيدا كند، مقدراتى مى‌بيند و از وقوع آنها خبر مى‌دهد. بعد ممكن است بعضى از آنها به‌خاطر حاصل نشدن شرايط لازم، واقع نشود و دراينجا بر ما روشن مى‌گردد كه تقديرى كه ما منتظر آن بوديم از مقدرات حتمى خداوند نبوده و قضاى ترديدناپذير حق بر آن تعلق نگرفته است. اين معناى «بداء» است.
. تبيين حقايق به زبان مردم‌ . «وَ ما ارْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ الَّا بِلِسانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ فَيُضِلُّ اللَّهُ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدى‌ مَنْ يَشاءُ وَ هُوَ الْعَزيزُ الْحَكيمُ» «١» هيچ پيامبرى را جز به زبان مردمش نفرستاديم تا بتواند پيام خدا را برايشان بيان كند. پس خدا هر كه را بخواهد گمراه مى‌كند و هر كه را بخواهد هدايت مى‌كند و او مقتدر و حكيم است.
همزبانى‌ در اين آيه شريفه مى‌فرمايد: «هيچ پيامبرى را نفرستاديم مگر به زبان قومش» در