اجازه دفاع‌ جنگ دفاعى اسلام به‌خاطر حمايت از مكتب، عقيده و دفاع از مردم و عزت و شرافت اسلامى انجام مى‌شود و چنين دفاعى نه‌تنها حكم شرع، بلكه مقتضاى فطرت سالم و عقل هر انسان آزاده‌اى است. به همين دليل است كه نخستين حكم جهاد با عنوان «اجازه» بيان شده؛ يعنى پيش از آنكه امر به دفاع نازل شود، مسلمانان بنا بر فطرت انسانى خود مشتاق مبارزه عليه ستمگران بودند و اجازه چنين جهادى را درخواست مى‌كردند. بنابراين، مى‌توان گفت كه حكم دفاع در اسلام، پاسخ مثبت به يكى از نيازهاى فطرى و ارزشهاى ارجمند انسانى است.
از آيه مزبور استفاده مى‌شود كه تمام مراكز عبادت، در سايه جهاد فى سبيل‌اللَّه پابرجا و استوار مى‌ماند. «آرى اگر افراد با ايمان و غيور، دست روى دست بگذارند و تماشاچى فعاليتهاى ويرانگرانه طاغوتها و مستكبران و افراد بى‌ايمان و ستمگر باشند و آنها ميدان را خالى ببينند، اثرى از معابد و مراكز عبادت الهى باقى نخواهند گذارد. چرا كه معبدها جاى بيدارى است و محراب ميدان مبارزه و جنگ است و مسجد در برابر خودكامگان سنگر است و اصولًا هرگونه دعوت به خداپرستى بر ضد جبارانى است كه مى‌خواهند مردم آنها را همچون خدا بپرستند و لذا اگر آنها فرصت پيدا كنند، تمام اين مراكز را با خاك، يكسان خواهند كرد. اين يكى از اهداف تشريع جهاد و اذن براى جنگ است.» «١» . چگونگى خلقت انسان‌ . «وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْانْسانَ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ طينٍ ثُمَّ جَعَلْناهُ نُطْفَةً فى‌ قَرارٍ مَكينٍ ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظاماً فَكَسَوْنَا الْعِظامَ لَحْماً ثُمَّ انْشَأْناهُ خَلْقاً اخَرَ فَتَبارَكَ اللَّهُ احْسَنُ الْخالِقينَ» «٢»