مثل جالب‌ خداوند مى‌فرمايد: كسى كه غير خدا را مى‌خواند مانند آن تشنه‌اى است كه از آب دور است و مى‌خواهد رفع تشنگى كند، ولى از اسباب و مقدمات سيراب شدن، هيچ يك را عملى نمى‌كند، جز اين كه دور از آب نشسته، نمايش آب برداشتن را درمى‌آورد در حالى كه اين كار او صورتى از آب آشاميدن است و به هيچ وجه او را سيراب نمى‌سازد، همچنان كه تشنه بايد كنار آب بيايد و دستها را پر كرده، به لب رسانده و بنوشد تا سيراب گردد، اين فرد هم بايد به درگاه خداى شنونده قادر بيايد و او را بخواند تا دعايش اجابت شود و گرنه شكل دعا در آوردن، او را بى‌نياز نخواهد كرد.
البته مشركان و بت‌پرستان نيز در حقيقت، خداوند قادر عالم، سميع و بصير را مى‌خوانند، نه اجسام بى‌جان را، ولى در يافتن خداوند واقعى راه را گم كرده و فكر مى‌كنند آن اجسام بى‌جان يا خدايان جاندارشان همچون اجنّه و ... خداى قادر سميع‌اند و درحقيقت، مرجع دعا (يعنى خداى عالم قادر) براى آنها گم شده‌است و دعايشان به‌سوى هدف حقيقى نيست.
«وَ ما دُعاءُ الْكافِرينَ الَّا فى‌ ضَلالٍ» دعاى كافران جز در گم‌گشتگى (مرجع و هدف) نيست. «١» . بداء . «يَمْحُوا اللَّهُ ما يَشاءُ وَ يُثْبِتُ وَ عِنْدَهُ امُّ الْكِتابِ» «٢» خداوند هر چه را بخواهد، محو مى‌كند و هر چه را بخواهد اثبات مى‌كند و امُّ الْكِتابِ (اصل همه كتابها) نزد اوست.
مقدرات ثابت و قابل تغيير مقدرات خداوند بر دو گونه است: