يكصد آيه يكصد درس - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٦٣
دارد، حضرت ابراهيم از او بيزارى جست و بصراحت آن را اعلام كرد. قرآن شريف در اين مورد مىفرمايد:
«وَ ما كانَ اسْتِغْفارُ ابْراهيمَ لِابيهِ الّا عَنْ مَوْعِدَةٍ وَعَدَها ايَّاهُ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ انَّهُ عَدُوٌ لِلَّهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ» «١» و طلب مغفرت كردن ابراهيم (ع) براى پدرش (عمويش) جز به خاطر وعدهاى كه به او داده بود، نبود و وقتى كه روشن شد او دشمن خداست از وى بيزارى جست.
. نشانه صدق ايمان . «قُلْ ياايُّهَاالَّذينَ هادُوا انْ زَعَمْتُمْ انَّكُمْ اوْلِياءُ لِلَّهِ مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ انْ كُنْتُمْ صادِقينَ وَ لا يَتَمَنَّوْنَهُ ابَداً بِما قَدَّمَتْ ايْديهِمْ وَ اللَّهُ عَليمٌ بِالظَّالِمينَ» «٢» (اى پيامبر) بگو: اى يهوديان اگر گمان مىكنيد كه (فقط) شما دوستان خداييد نه ساير مردم، پس آرزوى مرگ كنيد اگر راست مىگوييد. ولى به خاطر اعمالى كه از پيش فرستادهاند، آرزوى مرگ نخواهند كرد و خداوند به (حال) ستمگران آگاه است.
يهوديان با اينكه به دستورات پيامبر خودشان حضرت موسى (ع) عمل نكرده و او را آزار و اذيّت مىكردند و خداوند آنان را نفرين نموده و از رحمت خود دور كرده است، امّا ادعاهاى واهى فراوانى داشته و دارند. بطور مثال يهود و نصارا خود را فرزندان و دوستان خدا مىخواندند «٣» و گاهى مىگفتند: «كسى داخل بهشت نمىشود، مگر اينكه يهودى يا مسيحى باشد.» «٤»