يكصد آيه يكصد درس - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٨٢
.
برگ عيشى به گور خويش فرست . «يَقُولُ يا لَيْتَنى قَدَّمْتُ لِحَياتى» «١» (انسان در روز قيامت) گويد: اى كاش براى اين زندگى، چيزى پيش فرستاده بودم.
آرزوهاى بىفايده انسانهاى مجرم و گناهكار و كسانى كه راه صحيح را در زندگى دنيا نپيموده و به سخنان انبيا توجه و عمل نكردهاند، در روز قيامت خود را دست خالى و بدون سرمايه مىبينند، جز تمنّى و اى كاش گفتن راهى ندارند و اين آرزو كردن نيز جز حسرت، سودى براى آنها نداشته و چاره ساز درد آنها نخواهد بود. آنان گاه آرزو مىكنند كه به دنيا برگردند و به خدا و پيامبر ايمان آورند:
«فَقالُوا يا لَيْتَنا نُرَدُّ وَ لا نُكَذِّبَ بِاياتِ رَبِّنا وَ نَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنينَ» «٢» گويند: اى كاش به دنيا برمىگشتيم و آيات خدا را تكذيب نمىكرديم و جزو مؤمنان مىشديم.
«يا لَيْتَنا اطَعْنَا اللَّهَ وَ اطَعْنَا الرَّسُولا» «٣» اى كاش ما، خدا و رسول او را اطاعت مىكرديم.
آنها چون درمىيابند كه ديگر راه بازگشتى وجود ندارد و تا ابد بايد در آتش و شكنجه بمانند، آرزوى نيستى و مرگ مىكنند:
«يَقُولُ الْكافِرُ يا لَيْتَنى كُنْتُ تُراباً» «٤»