روزه و حجّ بگذاريم و زكات بدهيم و ما همه را از تو پذيرفتيم، ولى به اينها اكتفا نكردى تا اينكه بازوى پسر عموى خود را گرفته و بلند نمودى و او را بر ما برترى دادى و گفتى: «مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَعَلىٌّ مَوْلاهُ»، آيا اين امر از طرف توست يا از طرف خدا؟
رسول خدا (ص) فرمود: قسم به خداوندى كه معبودى جز او نيست، اين امر از جانب خداوند است. وى پس از شنيدن اين سخن به طرف شتر خود روان شد، در حالى كه مى‌گفت: بار خدايا! اگر آنچه محمّد (ص) مى‌گويد، راست است، سنگى از آسمان بر ما ببار و يا عذابى دردناكمان ده.
هنوز به شتر خود نرسيده بود كه سنگى از جانب خدا بر سر او فرودآمد و از پايين بدنش خارج شد و او را كشت و خداى متعال اين آيه را نازل فرمود: «سَالَ سائِلٌ » «١» تاريخچه لجاجت منكران‌ از روزهاى آغاز «نبوت» كه با معرفى «امامت» همراه بود، لجاجت منكران ولايت على بن ابى طالب به شكلهاى مختلف در بين مشركان و منافقان در مكه و مدينه نمايان گشت، تااينكه در جريان غدير، خداوند وعده حفظ پيامبر (ص) از شرّ آن منافقان و جلوگيرى از شرارت آنان را داد: «وَاللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ» «٢» «خداوند تو را از شرّ مردم نگاه مى‌دارد.
پيامبر (ص) با صراحت كامل حضرت على (ع) را به همگان معرفى كرد. برخى از منكران در ظاهر تحمّل كرده و در پى فرصت بودند، امّا يكى از آنان پس از شنيدن آن تاب نياورد و خدمت پيامبر (ص) آمد كه جريان آن در اين آيه ذكر شده است. علّامه امينى (ره) در الغدير مى‌نويسد: از جمله آيات نازل شده بعد از جريان غدير همين آيه است كه علاوه بر اعتقاد شيعه به آن، جمعى از علماى اهل سنت كه شخصيت آنان مورد تصديق است، آن را در كتابهاى تفسير و حديث ثبت و ضبط كرده‌اند. «٣» برخى از مفسران «٤» نزول آيه ٣٣ سوره انفال را نيز در اين باره دانسته و گفته‌اند: آن‌