شخصى خود نمى‌سپارد؛ بلكه پديده‌هاى آفرينش را لشكر خدا مى‌داند و عوامل افسردگى و يأس و اضطراب را با همين بينش تفسير مى‌كند. در گرفتاريها به بُن‌بست نمى‌رسد و دست خدا را در تمام حياتش مى‌بيند. در مشكلات و گرفتاريها از او مدد مى‌جويد. از آرامش و اطمينان قلبى برخوردار مى‌شود، بسان كسى كه در خانه‌اى امن و دور از اطلاع و دستيابى دشمن پناه گرفته باشد.
مظاهرى از امدادهاى معنوى‌ ١- ايجاد حالت آرامش در دل مؤمنان يك سنّت‌الهى و وعده حتمى خداست، يعنى خداوند بر مؤمنان راستين حالتى قرار مى‌دهد كه در پرتو آن در برابر عوامل درونى و بيرونى اضطراب و افسردگى پايدارى ورزند كه از آن در اين آيه به «سكينه» تعبير شده است. خداوند طبق وعده خود، اين حالت را بر مؤمنان خاصّ و خالص نازل مى‌كند تا در اراده و تصميم آنان خللى پديدنيايد.
٢- قرآن نزول آرامش بر قلب مؤمنان را با ارائه نمونه‌هايى از حوادث مهم تاريخ ترسيم كرده است، همانند جنگ بدر، حنين، احزاب، فتح مكّه و ٣- نزول آرامش يك امر نسبى است، يعنى هر چه ايمان شخص قوى‌تر باشد، به همان نسبت از اطمينان درونى برخوردار خواهد شد.
. خبر فاسق قابل اعتماد نيست‌ . «ياايُّهَا الَّذينَ امَنُوا انْ جاءَكُمْ فاسِقٌ بِنَبَاءٍ فَتَبَيَّنُوا انْ تُصيبُوا قَوْماً بِجَهالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلى مافَعَلْتُمْ نادِمينَ» «١» اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، اگر فاسقى برايتان خبرى آورد تحقيق كنيد، مبادا از روى‌