الف- اقناعى و استدلالى باشد.
ب- راست و مطابق با واقع باشد «خَيْرُ الْقَوْلِ الصِّدْقُ» «١» ج- دور از دشنام و طعن و تحقير ديگران باشد. «٢» . ورود همه به جهنم و نجات متَّقيان‌ . «وَ انْ مِنْكُمْ الَّا وارِدُها كانَ عَلى‌ رَبِّكَ حَتْماً مَقْضِيّاً ثُمَّ نُنَجِّى الَّذينَ اتَّقَوْا وَ نَذَرُ الظَّالِمينَ فيها جِثِيّاً» «٣» هيچ كس از شما نيست مگر اينكه وارد جهنم مى‌شود، اين حكمى حتمى از جانب پروردگار توست. آن‌گاه تقواپيشگان را نجات مى‌دهيم و ستمگران را در حالى كه به زانو درآمده‌اند در آن وامى‌گذاريم.
منظور از ورود به جهنم چيست؟ مفسران در اين مورد اختلاف دارند، گروهى از ايشان آن را به معنى داخل شدن در جهنم گرفته‌اند و گروه دوم آن را به‌معنى مشرف و نزديك شدن به آن دانسته‌اند و هر كدام دلايلى ذكر كرده‌اند.
قول اوّل با ظاهر آيه بخصوص با آيه بعدى سازگارتر است، چون در آيه بعد مى‌فرمايد بعد از ورود همه به جهنم، كسانى را كه تقوا پيشه كرده و مرزهاى بندگى را رعايت كرده‌اند، نجات مى‌دهيم و ديگران را در حاليكه آنها به زانو درآمده‌اند، وامى‌گذاريم. معلوم است كه واگذاردن كفار در جهنم، بعد از داخل شدن در آن است، يعنى وقتى كافران و مؤمنان، در جهنم وارد شدند، مؤمنان را از آن نجات مى‌دهيم و كفار را به حال خود رها مى‌كنيم تا همچنان در آن باقى بمانند.