را يك سر و گردن از ديگران بالاتر مى‌بينند و توقّع دارند كه مستضعفان تابع آنها باشند و بر اين احساس بى‌اساس آنان صحّه بگذارند. دل چنين افرادى، آمادگى پذيرش نور الهى را از دست داده، زيرا گرايشهاى مادى، گوش و چشم دلشان را كر و كور كرده است.
از سوى ديگر، فقيران چون هنوز ماديت و علاقه به مال و هوسهاى مادى فطرتشان را آلوده نكرده است، بآسانى، تسليم حق مى‌شوند. به گواهى تاريخ، بيشتر پيروان پيامبران، پابرهنه‌ها و اقشار كم‌درآمد بوده‌اند. تاريخ نهضتهاى پيامبران گوياى اين واقعيت است كه چون مستكبران به اطرافيان پيامبران مى‌نگريستند و مى‌ديدند كه مردمان كم درآمد و فاقد موقعيتهاى ممتاز اجتماعى بر گرد آنان حلقه زده‌اند، ايمان خود به پيامبران را مشروط به كناره‌گيرى از آن پيروان و طرد آنان مى‌ساختند.
معيار سنجش‌ بيشتر محرومان جز به انگيزه دست‌يابى به رضاى حق، ايمان نمى‌آورند. خداوند پيامبرش را هشدار مى‌دهد كه مبادا براى جلب رضايت تعدادى مرفّهِ خودخواهِ بى‌درد و جذب آنان به اسلام، محرومان مؤمن را از خود براند كه طرد آنان ظلم است، زيرا در جامعه اسلامى معيار و ميزان شخصيت افراد، ايمان، تقوا، عمل صالح، جهاد و فداكارى آنهاست نه ثروت، موقعيت اجتماعى، حسب و نسب و امثال آن.
. اخطار به فرزندان آدم‌ . «يا بَنى‌ آدَمَ لا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطانُ كَما اخْرَجَ ابَوَيْكُمْ مِنَ الْجَنَّةِ يَنْزِعُ عَنْهُما لِباسَهُما لِيُرِيَهُما سَوْاتِهِما انَّهُ يَريكُمْ هُوَ وَ قَبيلُهُ مِنْ حَيْثُ لا تَرَوْنَهُمْ انَّا جَعَلْنَا الشَّياطينَ اوْلِياءَ لِلَّذينَ لا يُؤْمِنُونَ» «١»