گناه، او را نعمت مى‌دهد تا استغفار را فراموش كند و به گناه، ادامه دهد و اين همان سخن خداست كه فرمود: «سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ» «١» (آنان را بتدريج به‌ورطه هلاك مى‌كشانيم از راهى كه ندانند). «٢» امام على عليه السلام مى‌فرمايد:
«يَابْنَ ادَمَ اذا رَأَيْتَ رَبَّكَ سُبْحانَهُ يُتابِعُ عَلَيْكَ نِعَمَهُ وَ أَنْتَ تَعْصيهِ فَاحْذَرْهُ» «٣» اى فرزند آدم، هنگامى‌كه ببينى خداوند، پى در پى به تو نعمت مى‌بخشد، درحالى‌كه تو نافرمانىِ او مى‌كنى، پس از (عذاب) خدا بر حذر باش (و بترس كه مبادا به استدراج گرفتار شده باشى).
. مؤمنان را به بهانه‌هاى پوچ، طرد نكنيد . «وَ لا تَطْرُدِ الَّذينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدوةِ وَالْعَشِىِّ يُريدُونَ وَجْهَهُ ما عَلَيْكَ مِنْ حِسابِهِمْ مِنْ شَىْ‌ءٍ وَ ما مِنْ حِسابِكَ عَلَيْهِمْ مِنْ شَىْ‌ءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَكُونَ مِنَ الظَّالِمينَ» «٤» كسانى را كه هر بامداد و شامگاه، پروردگار خويش را مى‌خوانند و خواستار خشنودى اويند، طرد مكن، نه چيزى از حساب آنها بر عهده توست و نه چيزى از حساب تو برعهده ايشان.
اگر آنها را طرد كنى، در زمره ستمكاران درآيى.
خود بزرگ‌بينى دنياداران‌ كسانى كه از موقعيت اقتصادى و اجتماعى چشمگيرى برخوردار باشند، اگر نور توحيد در قلبشان نتابيده و فقر ذاتى خود را نيافته‌باشند، احساس بزرگى و برترى مى‌كنند و خود