انسان ميل فراوانى به سرگرميهاى گوناگون از قبيل شنيدن قصّه، تماشاى تصاوير و فيلمها، مسافرتهاى دسته‌جمعى، مسابقات و غيره پيدا مى‌شود.
ج- دوران عشق به زيبايى؛ «زينة» در اين مرحله كه دوران جوانى است؛ انسان ميل شديد به زينت، تجمل، خودآرايى و لباس فاخر دارد.
د- دوران تفاخر و مباهات؛ «تفاخر بينكم» در اين دوره، حس جاه‌طلبى و تفاخر و مباهات در انسان بيدار مى‌شود و افكار انسان را به خود مشغول مى‌دارد و انسان به هر چيزى كه وسيله فخر و مباهات را فراهم كند، رو مى‌آورد.
ه- دوران مسابقه در زياد كردن ثروت و اولاد؛ «تَكاثُرٌ فِى الْامْوالِ وَالْاوْلادِ» «١» در اين مرحله، ساير غرايز ضعيف و كمرنگ شده، روح ثروت‌اندوزى و جمع‌آورى اموال و رقابت با ديگران در انسان به‌وجود مى‌آيد و ميل به داشتن فرزندان متعدّد در انسان فراوان مى‌شود و او بيش از هر چيز از مشاهده فرزندان و اموال خود لذّت مى‌برد.
اين است ماهيت زندگى دنيوىِ كسانى كه آن را هدف نهايى خود قرار داده‌اند و زندگى، تلاش و كوشش يك عمرشان را براى رسيدن به آن صرف كرده‌اند.
. نعمتهاى فريب‌دهنده‌ . «فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنا عَلَيْهِمْ ابْوابَ كُلِّ شَىْ‌ءٍ حَتَّى اذا فَرِحُوا بِما اوتُوا اخَذْناهُمْ بَغْتَةً فَاذا هُمْ مُبْلِسُونَ» «٢» پس چون آنچه به آنها يادآورى شده بود، فراموش كردند، درهاى همه چيز (نعمتها) را بر آنها گشوديم تا هنگامى كه به آنچه داده شده بودند، دل خوش كردند، پس ناگاه آنان را (به تازيانه كيفر) گرفتيم و در آن هنگام در اندوه و نوميدى فرورفتند.