«انَّما هذِهِ الدُّنْيا مَتاعٌ» «١» اين زندگى دنيا فقط متاع و كالا است.
«متاع» يعنى كالايى كه نبايد به خود آن دل بست و در نگهدارى و حفظ آن كوشيد بلكه بايد آن را به بازار برد و عرضه كرد و به‌وسيله آن شى‌ء مطلوب را خريد. «٢» رواياتى كه دنيا را «مزرعه آخرت»، «تجارتخانه اولياى خدا» و ... معرفى كرده‌اند، از همين زاويه به دنيا نگريسته‌اند.
زاويه دوم آن است كه دنيا را بالذّات و بالاصالة مورد توجه قرار دهيم و مطلوب بودن ذات آن را بسنجيم. در اين صورت آن را جز بازى و مشغول كننده نمى‌يابيم. وقتى از اين زاويه بنگريم، دنيا «لعب» است يعنى داراى مقصد و غايت حقيقى و واقعى نيست.
يكصد آيه يكصد درس ٦٠ فتنه اجتماعى ص : ٥٩ «لعب» عملى است كه براى رسيدن به يك مقصد خيالى و خالى از واقعيت انجام گيرد و زندگى دنيا بدون غايت آخرت و با غايات دنيايى جز «لعب» نيست زيرا غايات دنيوى سراب و بدون واقعيت هستند. انسانهاى دنيايى همچون كودكان به بازى مشغولند فقط اسباب بازيها فرق كرده و يا بزرگتر شده است.
همين دنيا «لهو» هم هست چون شخص را به خود مشغول كرده و از غايت حقيقى و واقعى كه جهان آخرت است، باز مى‌دارد.
مراحل زندگى دنيوى‌ گرچه زندگى دنيا به خودى خود، همه‌اش لغو و لهو است، ولى همين زندگى نيز مراحلى دارد كه عبارتند از:
الف- مرحله بازى؛ «انَّمَا الْحَيوةُ الدُّنْيا لَعِبٌ» نخستين دوران زندگى انسان دوره بازى است؛ در اين دوره كه دوران كودكى است، تمام فكر و همّت او را بازى تشكيل مى‌دهد.
ب- دوران سرگرمى؛ «لَهْوٌ» اين مرحله، مقارن با دوره نوجوانى آدمى است كه در