همين ادامه داشتن برخوردهاى مختلف آنان در قرون متمادى و طولانى، خود گواه محكمى است بر صدق دعوى قرآن كه بطور كلى يهود و مشركان را شديدترين دشمنان معرفى مى‌كند.
. بهره‌ورى از طيّبات‌ . «يا ايُّهَا الَّذينَ امَنُوا لا تُحَرِّمُوا طَيِّباتِ ما احَلَّ اللَّهُ لَكُمْ وَ لا تَعْتَدُوا انَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدينَ» «١» اى ايمان آورندگان! چيزهاى پاكيزه‌اى را كه خداوند براى شما حلال كرده است، حرام نشمريد و (به حدود الهى) تجاوز نكنيد، كه خداوند تجاوزكاران را دوست ندارد.
نزاع با خداوند مؤمنان در اين آيه شريفه، توبيخ شده‌اند كه چرا طيبات و نعمتها و چيزهاى پاكيزه‌اى را كه خداوند براى استفاده بندگان خود خلق كرده و استفاده از آنهارا حلال شمرده‌است، حرام مى‌شمرند. حرام شمردن طيبات به دو صورت ممكن است:
اول اينكه كسى در مقابل حكم شارع به حلال بودن آنها، حكم به حرام بودن آنها كند؛ به‌عنوان مثال، خوردن گوشت گوسفند را حرام شمرد.
دوم اينكه حلال بودن آن را قبول دارد، ولى خودش نمى‌خورد و از اينكه كسى از آن گوشت استفاده كرده و بخورد، نيز جلوگيرى مى‌كند و خود و ديگران را ملزَم به ترك آن مى‌كند. اين كار، علاوه بر اينكه تحريم عملى حلال و نزاع با خداى سبحان در سلطنت او و تجاوز به حريم تشريع است، خروج از حكم فطرت انسانى نيز هست، چون فطرت پاك انسان، هر چيز پاك و طيّبى را حلال دانسته و خواهان آن است. «٢» تشريع (قانونگذارى) و تعيين حلال و حرام، فقط حق خداست و غير خدا نمى‌تواند چيزى‌