فرقى نيست. نيكوكار از هر كدام مأجور و گناهكار از هر كدام كيفر خواهد ديد. «١» . عزت از آن خداوند است‌ . «الَّذينَ يَتَّخِذُونَ الْكافِرينَ اوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنينَ ايَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ فَانَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَميعاً» «٢» آنان كه كافران را به جاى مؤمنان، ولى خود مى‌گزينند، آيا مى‌خواهند از آنان كسب عزت كنند! بى‌گمان همه عزّتها از آن خداوند است.
جويندگان عزّت در دوستى با كافران‌ در آيه شريفه قبل فرمود: منافقان را به عذاب دردناك مژده بده! در اين آيه منافقان را به دوستى با كافران و بريدن از مؤمنان توصيف كرده‌است و اين وصف هم شامل منافقهاى اصطلاحى مى‌شود- كه در باطن ايمان ندارند ولى در ظاهر ابراز اسلام مى‌كنند- و هم شامل مسلمانانى كه همواره مبتلا به دوستى با كافرانند و از جماعت مؤمنان، فاصله مى‌گيرند، گرچه در باطن ايمان دارند و به افراد مؤمن مرتبط هستند. «٣» سَراب عزّت‌ دنياى فريبنده كافران، مسلمانان سست ايمان را فريب داده و به خود جذب نموده است. قدرت، ثروت و حكومت كافران چنان چشمان آنان را پركرده كه هر چه سعادت است در ديار آنها مى‌جويند و ارتباط داشتن با آنها را، راه رسيدن به عزّت مى‌دانند، بى‌خبر از اينكه عزّت نبوده و سراب عزت است.