.
قتل مؤمن‌ . «وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فيها وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ لَعَنَهُ وَ أَعَدَّلَهُ عَذاباً عَظيماً» «١» و هر كسى فرد با ايمانى را از روى عمد به قتل برساند، مجازات او دوزخ است كه جاويدان در آن بماند و خداوند بر او غضب مى‌كند و از رحمتش دور مى‌سازد و عذاب بزرگى براى او آماده ساخته است.
امنيت اجتماعى‌ در جامعه‌هاى جاهلى، قتل و غارت و خونريزى، امرى عادى و معمولى بود. جان و مال افراد، هيچ امنيتى نداشته، به بهانه‌هاى مختلف، مورد تعرض قرار مى‌گرفت.
افرادى كه دين در قلبشان نفوذ نكرده و سپر تقوا جلوى هوا و هوسهايشان‌را نگرفته، به‌دنبال فسق و فجور و قتل و غارت و جنايتند. اسلام آمده‌است تا انسانها را تربيت كند و از عالم توحش به تمدن بياورد و به صفات نيكو بيارايد. به همين جهت، احكام و قوانين اسلام با فساد، فحشا، قتل و غارت، بشدت برخورد كرده و مجازاتهاى شديدى براى آنها وضع نموده است.
در آيه‌اى قتل ناحق انسان بى‌گناه را به مثابه كشتن همه انسانها شمرده‌است. «٢» در اين آيه شريفه مجازاتهاى سختى براى قاتلى كه بناحق فرد مؤمن را بكشد، وعده داده است: جاودانگى در عذاب جهنم، خشم و غضب الهى، دورى از رحمت خدا و عذاب عظيم در جهنم. قرآن در مورد هيچ گناهى چنين مجازاتهايى را وعده نداده و اين نشان دهنده اهميت آن است.
شريكان قاتل‌ با توجه به اهميت اين گناه، بر كليه افراد مسلمان، لازم است كه در جهت ايجاد امنيت‌