معلوم مى‌شود كه مقامهاى بالاترى وجود داشته كه مى‌توانستند با عمل بيشتر بدان نايل شوند، ولى آن اعمال را انجام نداده‌اند، كافران نيز خود را مغبون مى‌بينند؛ چون هيچ عمل خيرى در صحيفه خود نمى‌بينند.
* روز ظهور غبن براى كافران است. در آن روز ظاهر مى‌شود كه رهبران كفر، پيروان خود را مغبون كرده‌اند؛ چون آنها را به دنياخواهى و واگذارى آخرت فراخواندند و گمراهشان كردند و پيروان نيز رهبران خود را مغبون كرده‌اند؛ چون با پيروى از رهبران، آنان را به پيمودن راه گمراهى تشويق كرده‌اند.
* روزى است كه عده‌اى غابن (برنده) و عده‌اى مغبون (بازنده) هستند؛ چون تغابن از ريشه غبن به معناى ضرر در معامله و از باب تفاعل است كه دو طرفه مى‌باشد. روز قيامت، چنين روزى است؛ زيرا بندگان خدا چه خوب و چه بد در بهشت منزلى و در دوزخ نيز منزلى دارند، بندگان خوب به منزلشان در بهشت مى‌روند و بندگانى كه نافرمانى خدا كرده‌اند، به منزلشان در دوزخ وارد مى‌شوند و در آن روز منزلهاى بهشتى اهل دوزخ به بهشتيان داده مى‌شود و منزلهاى دوزخى اهل بهشت نيز به دوزخيان داده مى‌شود، پس در قيامت، اهل‌بهشت دوزخيان را مغبون‌كرده، و خود غابن (برنده) مى‌شوند. «١» از امام صادق (ع) نيز روايت شده است كه منظور از «يوم التغابن» روزى است كه اهل بهشت، اهل آتش را مغبون مى‌كنند. «٢» . مسؤوليت خطير در برابر خانواده‌ . «يا ايُّهَا الَّذينَ امَنُوا قُوا انْفُسَكُمْ وَ اهْليكُمْ ناراً وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجارَةُ عَلَيْها مَلائِكَةٌ غِلاظٌ شِدادٌ لايَعْصُونَ اللَّهَ ما امَرَهُمْ وَ يَفْعَلُونَ ما يُؤْمَرُونَ» «٣»