سوى منزلگاه دائمى خويش در حركتند. «١» كسانى كه ايمان آورده و در عمل به ايمان خويش پايبند بوده‌اند، خداوند براى آنان نور قرارداده «٢» تا جلو و سمت راست «٣» (كه سمت هدايت است) را براى آنان روشن گرداند.
منافقان كه كفر، باطن آنها راسياه كرده در آن ظلمت گسترده دست التماس به سوى مؤمنان دراز مى‌كنند كه: مهلتى دهيد تاما از روشنايى شما قبس و شعله‌اى برگيريم و مؤمنان جواب مى‌دهند كه اين جهان جاى كسب نيست، اگر مى‌خواهيد نورى كسب كنيد بايد به دنيايى كه پشت سرگذاشته‌ايد برگرديد و نوربگيريد و آن هم محال است.
سورِ ايمان‌ منافقان چون در دنيا خود را در صف مؤمنان جازده بودند، در آخرت نيز مى‌خواهند همچنان همراه آنان باشند و از نور ايمان آنان بهره گيرند ولى به ناگاه سور و ديوارى بين آنها و مؤمنان فاصله مى‌اندازد. مؤمنان درون آن ديوار و منافقان در پشت آن ديوار قرار مى‌گيرند. درون آن رحمت و مغفرت و نعمت است وپشت آن عذاب و قهر و آتش و اين ديوار نيست، مگر همان ايمان كه در دنيا براى مؤمنان شادى‌زا و لذت‌آور بود و منافقان از پذيرفتن واقعى آن روى گردان بودند و با سختى، خود را به آن رنگ درمى‌آوردند. در آن دنيا، ايمان به صورت ديوار و دژى مجسم شده كه مؤمنان درون آنند و منافقان بيرون از آن. دژى كه داراى درى است و ازآن در منافقان حال خوش مؤمنان را مى‌بينند، ولى نمى‌توانند باآنها باشند، چون مجاز نيستند از درب ايمان داخل شوند. همچنان كه در اين دنيا كنار مؤمنان بودند، ولى حاضر به ورود به دايره ايمان نمى‌شدند. «٤»