به كلمات قرآن نهى مى‌كند يا نااهلان را از دست‌يابى به آن نفى مى‌كند؟ در جواب بايد گفت: آيه، هر دو هدف را دنبال مى‌كند. از طرفى ناپاكان ظاهرى كه وضو و غسل و تيمّم ندارند را از دست‌زدن به كلام خدا نهى مى‌كند و از طرفى ناپاكان باطنى را از دست‌يافتن به تعاليم و معارف بلند آن نفى مى‌كند. بدين معنا كه آنان هرچه بكوشند باز نمى‌توانند به حقيقت آن برسند و معارفش را دريابند.
. التماس نور . «يَوْمَ يَقُولُ الْمُنافِقُونَ وَ الْمُنافِقاتُ لِلَّذينَ امَنُوا انْظُرُونا نَقْتَبِسْ مِنْ نُورِكُمْ قيلَ ارْجِعُوا وَراءَكُمْ فَالَتمِسُوا نُوراً فَضُرِبَ بَيْنَهُمْ بِسُورٍ لَهُ بابٌ باطِنُهُ فيهِ الرَّحْمَةُ وَ ظاهِرُهُ مِنْ قِبَلِهِ الْعَذابُ» «١» روزى كه مردان و زنان منافق به كسانى كه ايمان آورده‌اند مى‌گويند: (در رفتن) درنگ كنيد و مهلت دهيد تا از نورتان فروغى گيريم. گفته مى‌شود به دنيا برگرديد و از آنجا نور بجوييد ميانشان ديوارى زده مى‌شود كه بر آن درى باشد، درون آن رحمت و بيرون آن عذاب است.
مفردات آيه‌ انظرونا از مصدر النّظر به معناى انتظار و مهلت‌دادن است. «٢» نقتبس از قبس به معناى شعله آتشى است كه براى روشن‌كردن به دست گيرند و اقتباس يعنى طلب روشنايى‌كردن. «٣» سور به معناى ديوارِ دور شهر است.
«باطنه» يعنى داخل آن و «ظاهره» يعنى خارج و بيرون آن.
از سياق آيه استفاده مى‌شود كه در قيامت ظلمت همه جا را فراگرفته و همه افراد به‌