پذيرفتن خبرش كافى است. «١» . خدا نزديكتر از رگ گردن است‌ . «وَلَقَدْ خَلَقْنَاالْانْسانَ وَ نَعْلَمُ ماتُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ وَنَحْنُ اقْرَبُ الَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَريدِ» «٢» ما آدمى را آفريده‌ايم و از وسوسه‌هاى نفس او آگاه و از رگ گردنش به او نزديكتريم.
قرآن رابطه انسان با خدا را رابطه «قيّومى»، «احاطه‌اى» و «ربّ و مربوبى» مى‌داند. در اين آيه نوع ديگرى از رابطه را بيان مى‌كند و آن، رابطه «قُربى و معيّتى» است؛ بدين معنا كه خداوند با همه موجودات پيوسته همراه است و در هيچ زمان و مكانى از آنها جدانيست.
«وَ هُوَ مَعَكُمْ ايْنما كُنْتُمْ» «٣» و او با شماست هر جا كه باشيد.
البته مقصود از نزديكى و معيّت، مانند نزديكى دو جسم با يكديگر نيست، بلكه مانند كالبد و روح است كه اتّصال و نزديكى آنها از مقوله هم فضايى، هم زمانى و مثل آن نيست. حضرت على (ع) مى‌فرمايد:
«مَعَ كُلِّ شَىْ‌ءٍ لا بِمُقارَنَةٍ وَ غَيْرَ كُلِّ شَىْ‌ءٍ لا بِمُزايَلَةٍ» «٤» او با همه چيز است بدون پيوستگى و غير از همه چيز است بدون گسيختگى.