«يا وَيْلَتَنا ما لِهذَا الْكِتابِ لايُغادِرُ صَغيرَةً وَ لا كَبيرَةً الّا احْصاها» «١» اى واى بر ما اين چه نوشته‌اى است كه هيچ كار كوچك و بزرگى نيست مگر اينكه آن را ثبت كرده است.
. ايمان و آرامش دلها . «هُوَ الَّذى‌ انْزَلَ السَّكينَةَ فى‌ قُلُوبِ الْمُؤْمِنينَ لِيَزْدادُوا ايماناً مَعَ ايمانِهِمْ وَ لِلَّهِ جُنُودُ السَّمواتِ وَالْارْضِ وَ كانَ اللَّهُ عَليماً حَكيماً» «٢» اوست كه بر دلهاى مؤمنان آرامش فرستاد تا بر ايمانشان پيوسته بيفزايد و از آنِ خداست لشكرهاى آسمانها و زمين و خداوند دانا و حكيم است.
عواملى همانند از دست رفتن منفعت و به خطر افتادن آن، انسان را مضطرب و آشفته مى‌سازد و در حوادث تلخ و فراز و نشيب‌ها در بحران روانى قرار مى‌دهد؛ زيرا كسى كه حفظ منافع را هدف اصلى خود مى‌داند، هرگاه آن را در مخاطره ببيند حياتش را پايان‌يافته تلقى مى‌كند و اميدى براى زيستن نمى‌يابد و در مراحلى نيز دست به انتحار مى‌زند. در اين ميان تنهاايمان مذهبى است كه از اضطراب آدمى مى‌كاهد و به وى آرامش قلبى مى‌بخشد؛ زيرا كسى كه اصول زندگيش را بر پايه معارف صحيح و اعتقادات يقينى استوار سازد، هرگز دچار بحران روانى نمى‌گردد و ترس و ترديد او را فرانمى‌گيرد، در مقاطع خطير و حوادث ناگوار خود را نمى‌بازد، چرا كه حوادث جهان را معلول نظام الهى و ناشى از اذن و تدبير خداوند مى‌داند، روحيّه خود را با توكل به خدا تقويت و هر حادثه تلخ و شيرين را براى خود امتحان الهى تلقّى مى‌كند. يك انسان موحّد سرنوشت خود را تنها در مجارى طبيعى و مادى جهان نمى‌جويد و آن را به دست تدبير