«وَ مَنْ يَعْشُ عَنْ ذِكْرِ الرَّحْمنِ نُقَيِّضْ لَهُ شَيْطاناً فَهُوَ لَهُ قَرينٌ» «١» هر كس كه از ياد خداى رحمان روى گرداند، شيطانى بر او مى‌گماريم كه همواره همراهش باشد.
چون كافران تسليم حق نمى‌شوند، دشمنى خدا را در دل دارند و رخ از نور هدايت برمى‌تابند و سرنوشت خود را چنين رقم مى‌زنند، خداوند نيز طبق انتخاب آنها مسيرشان را تعيين مى‌كند و دوستان بد را برايشان مسلط مى‌سازد.
با دقت در معناى واژه «قيّضنا» كه به معناى «بدّلنا» است «٢» معلوم مى‌شود كه جمله «قيّضنا لهم قرناء» اشاره به اين است كه كفّار استعداد اين را داشتند كه ايمان بياورند و خدا هم يارانى برايشان قرار دهد كه آنان را بيش از پيش راهنمايى كنند، همچنان كه درباره مؤمنين فرمود:
«اولئِكَ كَتَبَ فى قُلُوبِهِمُ الْايمانَ وَ ايَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ» «٣» خداوند ايمان را در دلهايشان نوشته و به روحى از ناحيه خود تأييدشان كرد.
ولى آنها با داشتن چنين استعدادى كفر ورزيدند و خدا هم به جاى تأييد روحانى و ياران صالح، شيطانها را همنشين و ملازم آنان قرار داد. «٤» البته اين تسلط و همنشينى شيطان از جانب خدا، به عنوان مجازات در مقابل كفر و انتخاب بد آنهاست وگرنه خداوند كسى را در ابتدا گمراه و همنشين شيطان نمى‌سازد. «٥» . پاداش رسالت‌ . «... قُلْ لا اسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ اجْراً الّاالْمَوَدَّةَ فِى‌الْقُرْبى‌ وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فيها