مِنْ جِنَّةٍ انْ هُوَ الّا نَذيرٌ لَكُمْ بَيْنَ يَدَىْ عَذابٍ شَديدٍ» «١» بگو: شما را تنها به يك چيز اندرز مى‌دهم و آن اينكه: دونفر دونفر يا يك‌نفر يك‌نفر براى خدا قيام كنيد، سپس بينديشيد سرپرست شما [: محمد (ص)] هيچ گونه جنونى ندارد، او فقط بيم‌دهنده شما در برابر عذاب شديد است.
خداوند به پيامبرش دستور مى‌دهد كه به مردم بگو: شما را به يك موعظه وصيت مى‌كنم. معلوم است كه آن يك موعظه اهميت فراوانى دارد و هيچ چيز ديگر در آن حد از اهميت نيست و گر نه به آن هم سفارش مى‌كرد. آن مطلب يگانه پراهميت كه تنها سفارش پيامبر (ص) است «دعوت به قيام براى خدا» است. اگر انسانها به اين يگانه موعظه عمل كنند، هيچ مفسده‌اى رخ نمى‌دهد و هيچ ظلم و ستمى واقع نخواهد شد، چون تمام فسادها، تكذيبها و ظلمها با انگيزه غيرخدايى است.
دعوت به تفكر بعد از آن موعظه يگانه مى‌فرمايد: حال كه خدايى شديد، درباره خود پيامبر (ص) و نبوّت او به تفكر بنشينيد كه آيا جنون، او را به ادعاى نبوت واداشته است؟ وقتى در اعمال، رفتار و گفتار او كه سالها در ميان شما بوده، فكر كنيد، تصديق خواهيد كرد كه دعوت او از سر جنون، سحر، كهانت و امثال آن نيست؛ او كه صداقت، امانت، پاكدامنى و خيرخواهى‌اش بر كسى پوشيده نيست، شما را از گمراهى، ظلم و ستم بيم مى‌دهد و نگرويدن به او خلاف عقل است.
امام خمينى- قدس سرّه- در ذيل اين آيه مى‌فرمايد:
خداوند تبارك و تعالى در اين آيه مى‌فرمايد كه يك موعظه، فقط يك موعظه به شما مى‌كنم. يك موعظه‌اى كه واعظش خداست و آورنده موعظه پيغمبر اكرم (ص) است و مى‌فرمايد فقط يك موعظه است، اين موعظه بايد اهميتش خيلى زياد باشد «٢»