آشكار مى‌شود. «١» د- هشداردادن نسبت به گناهان و لغزشها: بعضى از فتنه‌ها، بلا و ابتلايند تا انسان را نسبت به نفاق، گناه و لغزشى كه از او سرزده، آگاه و متنبّه كنند و او را به صراط مستقيم برگردانند؛ به عبارت ديگر، فتنه‌هاى غفلت‌زدا و هشدار دهنده‌اند، چنان‌كه قرآن مجيد در آيه ديگر مى‌فرمايد:
آيا نمى‌بينند كه هر سال يكى دوبار آزمايش مى‌شوند؟! پس چرا توبه نمى‌كنند و متذكر نمى‌شوند؟ «٢» جهان آفرينش، ميدان آزمايش همه انسانهاست و هيچ كس از اين قانون عمومى استثنا نشده است. از پيامبران گرفته تا اوليا و مؤمنان و منافقان و كفار، همه امتحان مى‌شوند تا كسى نتواند در قيامت مدعى باشد و حجت بر همه تمام گردد؛ از اين رو هر زمان، زمان امتحان و هر مكان، مكان امتحان است «٣».
. تحزّب و گروه‌گرايى‌ . «... وَ لا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكينَ مِنَ الَّذينَ فَرَّقُوا دينَهُمْ وَ كانُوا شِيَعاً كُلُّ حِزْبٍ بِما لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ» (آيات ٣١- ٣٢)
و از مشركان نباشيد، از كسانى كه دين خود را پراكنده ساختند و به دسته‌ها و گروهها تقسيم شدند! و (عجب اينكه) هر گروهى به آنچه نزد آنهاست (دلبسته و) خوشحالند!