آلِ داوود، یا آل داود (در رسم‌الخط قرآن)، عنوانی رای خانان داوودبن‌اشعیا (١٠٠٨ یا ١٠٣٣-٩٨٧ق م)، پیامبر بنب‌اسرائیل. این عنوان یک‌بار در قرآن مجید آمده است.‌ ای آل داوود، سپاسگزاری کنید (سبأ/٣٤/١٣). واژة آل (ه م) به معنی شخص، خاندان، فرزندان (جوهری؛ ازهری)، پیروان و نزدیکان است. داوود از فرزندان یهود پسر یعقوب و از پیامبران بنب‌اسرائیل است که در هزارة یکم قبل از میلاد مسیح می‌زیسته و سِفر مزامیر در کتاب تورات از اوست. آل داوود را مفسران و دانشمندان اسلامی به چند مفهوم گرفته‌اند: ١. شخص داوود و سلیمان و فرزندان آنان (آلوسی، ٢٢/١٢٠). ٢. سلیمان و خاندان و فرزندان داوود (صاوی، ٣/٢٩٥؛ حقی برسوی، ٤/٢٧٦؛ آلوسی، ٢٢/١٢٠؛ طباطبائی، ١٦/٣٦٣). ٣. افرادی از خاندان و امت داوود که سپاسگزار خدا باشند (حقی برسوی، ٧/٢٧٦). ٤. فرزندان و همسران داوود (ابن‌کثیر، ٥/٥٣٥). ٥. ١٩ تن فرزند داوود که مصداق آل داوود هستند (ابن‌اثیر، ١/٢٢٧). ٦. ٨٠ مرد و ٧٠ زن که همواره در حال عبادت بودند و محراب عبادت از آنها خالی نبود (مجلسی، ١٤/٧١).

مآخذ: آلوسی، محمود، روح‌المعانی، بیروت، داراحیاءالتراث‌العربی؛ ابن‌اثیر، عزالدین، الکامل، بیروت، دارصادر، ١٣٩٩ق؛ ابن‌بابویه، محمدبن‌علی، خصال، تهران، جاویدان، ص ٣٠٩؛ ابن‌کثیر، اسماعیل‌بن‌عمر، تفسیر، بیروت، دارالمعرفه، ١٤٠٠ق؛ ازهری محمدبن‌احمد، تهذیب‌اللغه؛ جوهری، اسماعیل حماد، صحاح‌اللغه؛ حقی برسوی، اسماعیل، روح‌البیان، بیروت، داراحیاءالتراث‌العربی؛ صاوی، احمد، حاشیه تفسیر‌الجلالین، بیروت، داراحیا،التراث‌العربی؛ طباطبایی، محمدحسین، المیزان، بیروت، مؤسسه‌الاعلمی، ١٣٩٣ق؛ مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، بیروت، مؤسسه‌الوفاء، ١٤٠٣ق.
علی رفیعی