آخونْد مُلاّمُحَمَّدِ كاشاني (د ٢٠ شعبان ١٣٣٣ق/٣ ژوئية ١٩١٥م)، فقيه، حكيم، عارف امامي و مدرس بزرگ فلسفة صدرالمتألهين در اصفهان. جاذبة درس آخوند كاشاني كه فلسفه را با عرفان مي‌آميخت و نيز حكيم معاصر وي، جهانگير خان قشقايي، علاقه‌مندان به فلسفه به ويژه فلسفة صدرايي را از شهرهاي دور و نزديك و حتي از كشورهاي ديگر به اصفهان مي‌كشاند. در محضر درس وي شاگردان بسياري حكمت آموخته‌اند كه مهم‌ترين ايشان عبارتند از شيخ محمد حكيم خراساني (د ١٣٥٠ق/١٩٣١م)، حاج آقا رحيم ارباب (د ١٣٩٦ق/١٩٧٦م)، ميرزا ابوالقاسم محمد نصير شيرازي (د ١٣٣٠ق/١٩١٢م) و سيد محمدرضا خراساني.
آخوند علاوه بر فقه و اصول و حكمت، در ادبيات عربي و فارسي و رياضيات تبحر داشت. از وي آثاري برجا نمانده است. در اصفهان وفات يافت و در تخت فولاد به خاك سپرده شد.

مآخذ: مهدوي، مصلح‌الدين، تذكره‌القبور، اصفهان، ١٣٤٨ش، ص ٦، ٧؛ همايي، جلال‌الدين، دو رساله در فلسفة اسلامي، تهران، انجمن فلسفه، ١٣٩٨ق، ص ١٥؛ هنرفر، لطف‌الله، اصفهان، تهران، جيبي، ١٣٥٦ش، ص ٢٧٣.
محمدباقر كتابي