آتَشي، خَبّاز شيرازي طوسي، شاعر سدة ٩ و ١٠ق/١٥ و ١٦م. وي در شيراز اقامت داشت، معاصر صبوحي و هم چون او نانوا بود و «يكديگر را هجوهاي ركيك مي‌گفتند». حكيم شاه محمد در فصلي كه خود به ترجمة مجالس النفائس افزوده، آتشي را در شمار شاعراني آورده است كه پس از ٩٢٨ق/١٥٢٢م مي‌زيسته‌اند (عليشير نوايي، ٣٨٨؛ سام ميرزا، ٣٢٥). نسخه‌اي از ديوان او در كتابخانة مركزي دانشگاه تهران موجود است كه مشتمل بر ٢٥ قصيده در ستايش خاندان پيغمبر است (كتابخانة مركزي، ١١/٢١٥٣). ديوان ديگري كه در فهرست كتابخانة مركزي (٩/١٠٤٠ـ١٠٤٣) به شمارة ٢٤١٢ وصف شده است،‌از آتشي ديگري است كه در سدة ١١ق/١٧م در دكن (گلكنده و بيجاپور) زندگي مي‌كرده است.

مآخذ: آقا بزرگ، الذريعهه، ٩(١)/٢؛ سام ميرزا، تحفة سامي، به كوشش ركن‌الدين همايونفرخ، تهران، علمي، ١٣٤٧ش؛ كتابخانة مركزي، فهرست خطي عليشير نوايي؛ اميرنظام‌الدين، مجالس النفائس، به كوشش علي‌اصغر حكمت، تهران، منوچهري، ١٣٦٣ش.
بخش ادبيات