آلِ ابی‌شُعْبه، خاندانی شیعی که در سده‌های ١ و ٢ق محدّثان و فقهای نامداری از آن برخاستند و به همین علت این خاندان معروفیت بسیار یافت. این خانواده اهل کوفه بوده، اما به سبب ارتباط بازرگانی مستمرّ افراد آن با حلب، به حلبی شهرت یافته است. مشاهیر آل شعبه ٩ تن‌اند: ابوشعبه، علی، عمر، عبیدالله، محمد، عمران، عبدالاعلی، احمد و یَحیی.
ابوشعبه از امام حسن و امام حسین(ع)؛ علی، عمر، عبیدالله، عمران و عبدالاعلی از امام صادق(ع)؛ محمد و یحیی از امام باقر و امام صادق(ع)؛ و احمد از امام صادق و امام رضا(ع) روایت کرده و همة آنان مورد وثوق‌اند.
عبیدالله‌بن‌علی‌کتاب معتبری در فقه دارد که امام صادق(ع) آن را ستوده و به گفتة شیخ‌طوسی، نخستین اثر فقهی شیعه است. محمدبن‌علی‌نیز رساله‌ای در فقه دارد و به احمد و یحیی نیز کتبی نسبت داده شده است.

مآخذ: امین، محسن، اعیان‌الشیعه، بیروت، دارالتعارف، ١٤٠٣ق، ٢/٨٩؛ خویی، ابوالقاسم، معجم رجال‌الحدیث، بیروت، ١٤٠٣ق، ٢/١٧٧-١٧٨، ١١/٧٧-٨٠، ٢٣٦، ١٣/١٤-١٥، ١٤٥-١٤٦، ١٦/٣٠٣-٣٠٤، ٢٠/٧١-٧٣، ٢١/١٨٣؛ طبرسی، حسین، مستدرک‌الوسائل، تهران، المکتبه‌الاسلامیه، ١٣٨٣ق، ٣/٦٣٦، ٦٣٩، ٦٥٨؛ طوسی، محمدبن‌حسن، الفهرست، به کوشش محمود رامیار، دانشگاه مشهد، ١٣٥١ش، صص ٢٠٣-٢٠٤، ٣٠٣، ٣٦٢؛ مامقانی، محمدحسن، تنقیح‌المقال، نجف، ١٣٥٢ق، ١/٧٤، ١٣٢، ٢/٢٤٠، ٢٦٣، ٣٤٠، ٣٥١؛ مدرّس، محمدعلی، ریحانه‌الادب، تبریز، ١٣٤٦ش، ٨/٤٣٢.
بخش معارف