آلِ ابی‌اَراکه، از خاندانهای شیعه و از رجال حدیث در سده‌های ١-٢ق/٧-٨م. ابو أراکه، میمون‌بن‌سنجار یمنیِ بَجلی کوفی که این خاندان منسوب به اوست، از خواص یاران امام علی(ع) بوده است. عده‌ای او را به لحاظ شخصیت و قرابت به امام، همانند کسانی چون أصْبَغ‌بن‌نَباته، مالک اشتر، کُمَیْل‌بن‌زیاد، زیدبن‌صَوْحان و صَعْصَمَه‌بن‌صوحان دانسته‌اند. برخی روایات از دوستی نزدیک او با رشید هَجَری حکایت می‌کند. بنابر روایات، وی از مردم یمن بود که به کوفه هجرت کرد. از شخصیتهای بنام و بزرگ این خاندان، اینان را می‌توان نام برد:
بشیر (یا بِشْر)بن‌میمون وابشی نَبّال کوفی هَمْدانی شیبانی، برادرش شَجَره، و پسرش اسحاق، و نیز علی‌و حسن فرزندانِ شجره. اینان از محدبثان بزرگ و موثق و رجال برجستة شیعه به شمار می‌آیند و از امام محمدباقر(ع)، امام جعفرصادق(ع) و بنابر برخی روایات از امام موسی کاظم(ع)، حدیث نقل می‌کنند. رجال شناسان عموماً، به استناد اخبار رسیده از سوی ائمه(ع)، آنان را موثق و صالح دانسته و ستوده‌اند. مُحدّثان شیعه احادیثی از بشیر، شجره، علی‌و حسن روایت کرده‌اند.

مآخذ: ابن‌ابی حاتم رازی، محمدبن‌ادریس، الجرح والتعدیل، بیروت، داراحیاءالتراث‌العربی، ١٩٥٢م، ٢/٣٦٦؛ بحرالعلوم، مهدی، رجال، تهران، مکتبه‌الصادق، ١٣٦٣ش، ١/٢٦٤-٢٦٨؛ حلّی، علی‌بن‌داود، کتاب‌الرجال، به کوشش جلال‌الدین محدّث ارموی، دانشگاه تهران، ١٣٤٢ش، صص ٧١، ١٠٨، ١٨٤، ٢٣٦-٢٣٧؛ خویی، ابوالقاسم، معجم رجال‌الحدیث، بیروت، ١٤٠٣ق، ٣/٣٩، ٣٢٢، ٣٢٣، ٤/٣٥٧، ٩/١٣-١٤، ١٢/٦٠-٦١، ١٩/١١٣؛ طوسی، محمدبن‌حسن، الفهرست، به کوشش محمود رامیار، دانشگاه مشهد، ١٣٥١ش، ص ٢٢٣؛ غروی حایری، محمدعلی، جامع‌الرواه، داراأضواء، بیروت، ١٤٠٣ق، ١/١٢٣، ٢٠٣، ٥٨٦.
بخش معارف