آصِفِ قَزْوینی، یا سیّدمیرآصف قزوینی، از علما و فقهای امامی اوایل سدة ١٢ق/١٨م. در اواخر سدة ١١ و اوایل سدة ١٢ق/١٧ و ١٨م، نخست در قزوین و سپس در اصفهان به تحصیل دانش پرداخت. پس از چندی به قزوین بازگشت و مدتی را در آنجا و سپس در تفلیس به تدریس گذراند. در شرح مختصری که از زندگی او باقی است، پرهیزکاری و نوع دوستی وی جای خاصی دارد. هنگامی که اصفهان در محاصرة محمود افغان بود (١١٣٥ق/١٧٢٣م)، میرآصف در شرایط دشوار جنگ و قحطی به یاری و دستگیری درماندگان و مستمندان برخاست. وی مدتی کوتاه پس از این واقعه درگذشت. اثر مشهور او شرحی است بر خطبة همام از نهج‌البلاغة امیرالمؤمنین علی(ع).

مآخذ: آزادکشمیری. محمدصادق، نجوم‌السماء‌فی‌تراجم‌العلماء، لکهنو، ١٣٠٣ق، ١/٢٧٣-٢٧٤؛ آقابزرگ، الذریعه، ١٣/٢٢٦؛ امین، محسن، اعیان‌الشیعه، بیروت، دارالتعارف، ١٤٠٣ق، ٢/٧٨؛ قمی، عباس، فوائدالرضویه، تهران، ١٣٢٧ش، ص ٥٣؛ مدرس، محمدعلی، ریحانه‌الادب، تبریز، ١٣٤٦ش، ٤/٤٤٧-٤٤٨.
بخش ادبیات