٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص

رساله فاطمیه - احمدی، یعقوب - الصفحة ١٨٢ - فضائل امیرالمومنین

حجره طاهره فاطمه زهرا٣ و چون داخل خانه شدند فاطمه٣ را دیدند که در جای نماز خود نشسته، و به تعقیب خواندن مشغول و در عقب سرش کاسه مملوّ از طعام گذارده و بخار از آن متصاعد می شود. و امّا چون فاطمه٣ صدای پدر بزرگوار خود را شنید از مصلای خود برخواست و به جانب فخر کائنات شتافت و به آن حضرت سلام کرد. و چون خیرالنّساء عزیزترین مردم بود نزد آن حضرت، از روی لطف و مهربانی با حُسن وجهی جواب داد و دست حق پرست خود را از راه مرحمت و شفقت بر سر و روی او کشید و فرمود: ای فرزند گرامی بر چه حال شب کرده ای؟

خدا تو را رحمت کند. فاطمه٣ عرض کرد لله الحمد و المنّة که به خیر و نیکی داخل شام شده ام. بعد از آن حضرت فرمود: که طعامی برای ما بیاور تا تناول کنیم خدا تورا رحمت کند. پس فاطمه٣ آن کاسه را برداشت و بر روی دست گرفت و نزد جناب پیغمبر و ساقی کوثر بر زمین گذاشت. و چون امیرالمؤمنین٧ را نظر بر آن طعام افتاد از روی تعجّب نظر به جانب فاطمه٣ افکند. خاتون قیامت گفت: سبحان الله چه از روی تعجّب و شدّت به سوی من نظر می کنی! آیا بدی کرده ام که مستوجب سخط و غضب تو گردیده ام؟

حضرت امیرالمؤمنین٧ فرمود حاشا و کلا که اشتباهی از تو سر نزده، و لیکن از این تعجّب دارم که تو امروز سوگند یاد کردی که دو روز است طعامی تناول نکردی و چیزی در خانه ما بهم نمی رسد؛ اکنون چنین طعامی نزد ما آورده ا ی. پس حضرت فاطمه٣ به سوی آسمان نظر کرد و گفت: ای ابوالحسن پروردگار آسمان و زمین می داند که قسمی که من یاد کرده ام حق بوده.

پس حضرت امیرالمؤمنین٧ فرمود: ای فاطمه٣ قبول دارم قول تو را ولیکن بیان