٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص

رساله فاطمیه - احمدی، یعقوب - الصفحة ٨٤ - در بیان کیفیت ازدواج زهره زهرا

خود را بروز دهد حضرت خاتم النبوة از فرط شفقت و محبّت خود در انشاء سخن سبقت گرفته و فرمود: که ابوالحسن چنان می بینم که برای کاری آمده و حیا در اظهار آن، تو را مانع است حاجت خود را بخواه و آنچه در خاطر داری بیان نمای که حاجتهای تو نزد من برآورده است زبان حال برگزیده ملک متعال گویا به این مقال بود که:

بیت

دمی که درد دلی بایدم به جانان گفت رود زبان من از کار و هیچ نتوان گفت

پس علیّ بن ابیطالب٧ با نهایت شرم و حیا عرض کرد که پدر و مادرم فدای شما باد یا رسول الله٦ در وقتی که من کودک بودم مرا از عموی خود ابوطالب و مادرم فاطمه بنت اسد گرفتی و آنچه خود تناول می فرمودی به من خورانیدی و در حِجر مهربانی و لطف مرا پروریدی و به آداب حمیده و صفات پسندیده خود مرا مؤدب و متّصف ساختی و درباره من از پدر مهربان تر و از مادر دلسوز تر بودی و حق تعالی مرا ببرکت تو هدایت کرد و نجات داد از آنچه خویشان و نزدیکان ما برآن بودند از حیرت و ضلالت؛ و به درستی که تویی یا رسول الله ذخیره و شرف من در دنیا و آخرت و به آن کرامتها که حق تعالی به برکت تو نسبت به من کرده است و الحال یا رسول الله٦ به مرتبه رجال رسیده ام و ناچارم از خانه و دری و هم خوابه و زنی آمده ام بدرگاه تو به خواستگاری و امیدوارم و خواهش آن دارم که نور دیده و فرزند برگزیده خود فاطمه زهرا٣ را به من تزویج فرمایی و در میان مردمان خصوصا جماعت خواستگاران این کمینه مخلصان را بشرف دامادی خود مشرف کنی و منّت بر جان من گذاری.