ای و از آن نوری به هم رسید پس کلمه دیگر فرمود و از آن روحی موجود گشت پس آن نور را با آن روح ممزوج و مخلوط گردانید پس من و علیّc را از آن نور و روح آفرید پس از نور من عرش را آفرید و من از عرش بزرگوارترم و از نور علی٧ آسمانها را بیرون آورد پس از علی٧ از آسمانها جلیل تر و بلند مقدارتر است پس بیرون آورد از نور حسن٧ نور آفتاب را و از نور حسین٧ نور ماه را . پس ایشان از آفتاب و ماه بهترند . پس ملائکه تسبیح حق تعالی می کردند و می گفتند: «سبّوحٌ قدّوسٌ» چه بسیار گرامی اند این نورها نزد حق تعالی و چون حضرت پروردگار خواست که ملائکه را امتحان کند فرستاد برایشان تاریکی و چنان آن تاریکی فرو گرفت ایشان را که به هیچ وجه یکدیگر را نمی دیدند.

عرض کردند: که ای خداوندما و ای سیّد ما و ای بزرگ ما از روزی که ما را آفریده تا حال چنین حالتی از برای ما رخ ننموده پس از تو تقاضامندیم بحق این نور های مقدسه که این ظلمت را از ما دور گردانی پس حق تعالی نور فاطمه٣ را آفرید و مانند قندیلی بر کنار عرش آویخت و از آن نور موفور السّرور آسمانهای هفتگانه و زمین ها روشن گردید و به آن سبب فاطمه٣ را زهرا نامیدند ، پس ملائکه تسبیح و تقدیس حق تعالی کردند و حضرت ایزد متعال فرمود: که به عزت و جلال خودم سوگند یاد می کنم که ثواب تسبیح و تقدیس شما را تا روز قیامت قرار دادم از برای محبّان این زن و پدر و شوهر و فرزندان او: .[١]

[١]. ارشاد القلوب ص ٤٠٣ و بحارالانوار ج ٤٣ ص ١٧ ح ١٦ و الدمعة الساکبة ج ١ ص ٢٤٤